آدم سمی؟
کسی که سعی میکنه با کوبیدن بقیه خودش و بالا ببره

ما نمیتونیم پا توی تاریکی ادما بزاریم بدون اینکه اونارو تو تاریکیای خودمون راه بدیم.

پس یعنی از رفتن اون ادم ناراحت نمیشم؟
چرا خیلی ناراحت میشم
ولی میدونستم موندنش‌قطعی نیست
و الان راحت تر میتونم قضیه رو هندل کنم

رفقا اینو یکم تو رفاقتامون جدی بگیریم؛
یه سری از دوستای ما هستن مارو دوست دارن ولی تایید کاذب به ما میدن که باعث میشه ما اگاه نشیم به ایرادی که داریم و رشدی نداشته باشم

اما یه دسته دیگه هستن در کنار این که مارو دوست دارن تایید کاذب به ما نمیدن، ایرادای مارو بهمون نشون میدن و ما به کمک اونا یه جایی یهو به خودمون میاییم.

این برای من اخیرا اتفاق افتاد و من رفیق از هردو جنس رو سر یک موضوع داشتم و شخصا تجربش کردم.

اولیه توی لحظه قشنگه، به دل ادم میچسبه وقتی اشتباه میکنی یا ایرادی داری و یکی تاییدت میکنه،
دومی هم توی لحظه اول یکم تلخه شاید دلخورهم بشیم

اینکه کدوم به رشد شما کمک میکنه قضاوتش با خودتون.

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.
در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید:
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.
من همه، محو تماشای نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ماه فرو ریخته در آب
شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
 یادم آید، تو به من گفتی:
از این عشق حذر کن!
لحظه‌ای چند بر این آب نظر کن،
آب، آیینه عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!
با تو گفتم:‌ حذر از عشق!؟ ندانم!
سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!
روز اول، که دل من به تمنای تو پر زد،
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم،
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم!
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید!
یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم، نرمیدم.
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

دنبال کسی باش که دنبال تو باشد؛
اینگونه اگر نیست به دنبال خودت باش?

@saatesorkh

گوش بدید بچسبه به دلتون این اهنگ❤️
@saatesorkh

هیچ انسان با وجدانی در بقیه احساس عذاب وجدان و کمبود بوجود نمیاره.
فقط انسانی که خودش هیچی نشده و کمبود داره این احساس هارو بوجود میاره.

@saatesorkh

نرسیدن، رسیدنِ محض است،

آبزی آب را نمیبیند
هرکه در ماه زندگی بکند
رنگ مهتاب را نمیبیند
دوری و دوستی حکایت ماست
غیر از این هرچه هست در هوس است
پای احساس در میان باشد
انتخاب پرنده ها قفس است،

وسعت کوچک رهایی را
از نگاه اسیر باید دید
کوه در رشته کوه بسیار است
کوه را در کویر باید دید

گرچه باغ من از درخت تهی‌ست
در سرم فکر کاشتن دارم
عشق را، شعر را، مکاشفه را
همه را از نداشتن دارم

@saatesorkh

یه آرزوی خوبی که میتونیم برا بقیه یا خودمونیم بکنیم اینه که:

“خدایا هرچی که میخوای بهم بدی اول کمک کن جنبه اونو داشته باشم”.

@saatesorkh