مرا به آغوش بکش؛
این تن را به گونه ای در آغوش خود جای بده که عطر تنَت تا روز ها همراهم‌باشد ،
بگذار قلب هایمان یکدیگر را لمس کنند ،
درد هایمان باهم آشِنا شوند و غم هایمان دوای هم ..
آغوشی باش برای زشتی های تاریک وجودم .

تو باز خواهی گشت ؛
مهربان تر از همیشه .
در شبی از تاریخ که ،
این عشق دیگر نبضی نخواهد داشت!

او؟ روشنایی خیابان های تاریک وجودم است.

او؟ روحی در تن بی جان من است.

او؟دلیلی برای فراموشی غصه هایم است.

او؟ مانند لبخندی از ته دل است.

او؟ جانی‌ست که در این تن یافت نمی‌شود.

او؟ تلخ ترین شیرینی وجودم است.

او؟ دلیل خنده های گاه و بی‌گاه من است.