@eed_dar_tabeed

الف) در آلمان ساعت ۱۱و ۱۱دقیقه از روز ۱۱ام از ۱۱ مین ماه سال جشنی شروع می شود و حدود یک هفته قبل از شروع دوره روزه داری ۶ هفته‌ای است.
البته همین جشن در برزیل شهر ریو دوجنیرو بزرگتر و مفصل تر و به اسم کارناوال اجرا میشود
تمام رسوم و برنامه های این جشن برای من تداعی کننده مراسم داد شعبان که در تاریخ بیهقی از آن نام برده شده بود.
البته طبق آنچه که خوانده ام ریشه این مراسم به زمانهای خیلی دور و به منطقه بین النهرین می‌رسد.
در شهر کلن المان، همان روز و ساعت بطور نمادین کلید شهر را به زنان می‌دهند و کروات مردان با قیچی بریده میشود نمادی از تسلط زنان. در طول جشن هم انواع نوشیدنی ها و غذاها خورده می‌شود که در دوره روزه داری از آنها اجتناب می‌کنند. پایکوبی و تفریح زیادی هر جایی دیده می‌شود تا جبران ۶هفته آیند‌ه باشد که به ریاضت قرار است بگذرد.

ب) نه تنها در ریودوژانیرو که در تمام برزیل و تا آنجایی که من اطلاع دارم کلمبیا جشن‌های کارناوال برگزار می‌شود.
کلمه‌ی کارناوال Carnaval از کلمه‌ی لاتین carnem levare به معنی دوری از گوشت گرفته شده. بعد از کارناوال که دو روز و نیم تعطیل رسمی است، کاتولیک‌های معتقد وارد روزه‌ی چهل روزه‌ای می‌شوند که منتهی به عید پاک می‌شود. کارناوال روز دوشنبه و سه شنبه جشن گرفته می شود. و روز چهارشنبه بعد از کارناوال به روز چهارشنبه خاکستر معروف است که نامش از رسم خاکستر بر سر زدن در خاورمیانه برای توبه از پیشگاه خداوند گرفته شده است. روزه و امساک از گوشت خوردن از روز چهارشنبه خاکستر شروع می شود. امروزه اکثر افراد فقط به نخوردن گوشت در روز چهارشنبه خاکستر اکتفا می کنند.
تاریخ کارناوال هم با تقویم میلادی تطابق کامل ندارد و هر سال ممکن است با اندکی تغییر از اواسط ماه فوریه تا اوایل ماه مارس تغییر کند.

ماه شعبان منه از دست قدح کين خورشيد
از نظر تا شب عيد رمضان خواهد شد (حافظ)
مردم ايران در قرون گذشته طی آيينی به نام جشن "کلوخ انداز" روزهای آخر ماه شعبان را به شادخواری سرمستانه می پرداخته و به قولی "داد شعبان" را می داده‌اند
بدين مناسبت ابوالفضل بيهقی يک بار ذيل سال ۴۲۲ قمری از "داد شعبان" دادن سلطان مسعود ياد کرده (تاريخ بيهقی، مجلد هفتم ،ص۲۷۰/ يا ديبای ديداری، ص۳۲۰). باری هم ذيل سال۴۲۷،از نشاط شراب امير مسعود در "جشن کلوخ انداز" خبر داده است(تاريخ بيهقی، مجلدهشتم، ص۴۹۸/يا ديبای ديداری.ص۵۳۸).
برخی توضيح داده‌اند که در ميان ملل ديگر هم چنين رسمی رايج است.
به مناسبت فرا رسيدن روزهای پايانی ماه گرامی شعبان وطليعه ماه مبارک رمضان، توضيح دو تن را میخوانیم:

?کتاب اسطوره زال تبلور تضاد و وحدت در حماسه ملی نوشته محمد مختاری است. محمد مختاری در ۱ اردیبهشت ۱۳۲۱ در مشهد زاده شد و چندین سال نیز در بنیاد شاهنامه، به پژوهش پرداخت. مختاری در کتاب اسطوره زال کوشیده است تا سویه های گوناگون زال، از زاده شدن و رانده شدن کودک از خانواده تا پرورش او از سوی سیمرغ و پیوند زال با سیمرغ و سپس زندگی زال تا دوران کیخسرو و پیوند او با زمان یا زروان را مورد بررسی و کندوکاو قرار دهد. محمد مختاری در این کتاب ریشه هاى شخصیت زال را نیز مورد بررسی قرار می دهد. در این کتاب با مجموعه اى از دیدگاه های نو از سوی نویسنده درباره زال و حماسه ملی ایران روبرو می شویم. از دید مختاری زال چهره ای پیچیده و آمیخته با رمز و نماد است که پیوند اسطوره و حماسه در تفکر ایرانی را می سازد .
در بخش هایی از این کتاب آمده است :
در اساطیر خدایان جاوید بیمرگند. اما در حماسه قهرمان اصلی در همین دوره‌ای که می‌زید چندان دوام می‌یابد که دوره سر‌آید. او از نوعی بیمرگی دوره‌ای برخوردار است و تا دوره تمام نشده در او نشانه‌ای از مرگ نیست. رستم و زال از آغاز دوران حماسی تا پایان آن همچنان هستند. نه گذشت زمان آنها را به مرگ می‌رساند نه از میان رفتن و کاهش نیروهای مادی جسم.
اما رستم زمینی‌تر از زال است. او تجلی نیروهای مادی حماسه است. پس مرگ نیز طبیعی‌تر او را درمی‌یابد. یعنی رستم حماسی‌تر است و زال اساطیری‌تر، پس مرگ یک دوره‌ی حماسه نیز نخست باید رستم را فرو گیرد.
…او[زال] همانگونه که زندگی و آغاز زمان را در آفرینش رستم و پیوند با رودابه دریافته است، پایان خود را نیز در فرجام رستم ادراک می‌کند. مرگ رستم انگار همان مرگ زال است. … و سرنوشت هولناک زال بی‌رستم زیستن است. فرا رسیدن تاریخ است. منقطع شدن حماسه است بی‌آنکه او را مرگی دریابد

?جغرافیای سیاسی در شاهنامه فردوسی نوشته ابوالفضل کاوندی‌کاتب است. این کتاب با مقدمه ای از پیروز مجتهدزاده منتشر شده است.
همه رویدادهای حماسی و تاریخی که در شاهنامه رخ می‌دهند، در بستر جغرافیایی ایران و برای ایران است. شاهنامه گزارشی است که پهلوانان و قهرمانان در تلاش برای ماندگاری کشور از خود نشان می‌دهند. فردوسی آن را از دل اسطوره‌ها و تاریخ ایران بیرون می‌کشد و با زیبایی و اعجاز شاعرانه به تصویر در می‌آورد. کتاب جغرافیای سیاسی شاهنامه به بررسی شیوه‌های کهن ایرانیان در آیین کشورداری و کشورسازی، پاسداری از سرزمین و مرز، تقسیمات کشوری، حکومت و عناصر ساختاری آن، روابط خارجی، مفاهیم ایران‌شناسی در گستره جغرافیا، تاریخ و هویت ملی ایران، در این اثر حماسی می‌پردازد.
این کتاب در هشت فصل نگاشته شده است. در فصل اول دربارۀ سیر تطور ایده «ایران» و هویت سرزمینی آن سخن رانده شده است. فصل دوم به “بررسی مفهوم کشور در شاهنامۀ فردوسی” می‌‌پردازد.
در فصل سوم پدیدۀ «مرز» در شاهنامه بررسی شده است. در فصل چهارم مفاهیم ایرانشهر و ایران‌زمین در شاهنامه مورد کندو کاو قرار گرفته است. در فصل پنجم به بررسی نقش مردم، تعریف‌ها و روابط سیاسی و اجتماعی آن از دیدگاه شاهنامه پرداخته شده است.در فصل ششم مفهوم پایتخت در اسطوره و حماسه‌های ایرانی بررسی شده است.
در فصل هفتم به اندیشه سیاسی حکومت در ایران باستان؛ حکومت در شاهنامه و عناصر ساختاری حکومت در شاهنامه پرداخته می‌شود و در فصل هشتم مدیریت سیاسی در بخش‌های ناهمگون سرزمینی و به گونه‌ای فراگیر مناسبت‌های سیاسی و اداری میان حکومت مرکزی و ایالات در ایران مورد توجه قرار گرفته است.
جغرافیای سیاسی شاهنامه از سوی نشر کویر و در سال نود و چهار در ۳۱۲ رویه منتشر شده است.