مطمئنم غم هم دوست داره از دست من فرار کنه. مطمئنم اونم خسته شده از هر روز زل زدن توی چشم های بی روح آدمی که به تنش چسبیده. چشم هایی که قراره دیر یا زود چشم های خودش باشن و تن هایی که بالاخره به هم می‌پیوندن! چاره چیه؟
دیگه نه من میتونم اونو بالا بیارم و نه اون منو.
بیش از حد در هم تنیده شدیم.
تا روزی که مرگ ما را از هم جدا کند...

دیشب حافظ بهم گفت درهای جدیدی تو زندگیت گشوده میشن. الان که دارم جزوه های امتحانا رو میبینم فهمیدم حضرت از چه دری حرف میزد.

حتی من تفسیر خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل رو هم خوندم؛ اینجوری بود که "مورد ظلم و بی عدالتی واقع شده‌ای ولی نگران نباش! تو به آنچه نیت پاکت فرمان می دهد، عمل کن."

در اصل چیزی که تو این سرما باید تعطیل شه مثانمه.

سوال اینجاست که چرا فقط مدارس استثنائی فردا تعطیل نیستن؟ عایق دارن اون بنده خداها؟

خوابگاه واقعا جای بامزه ایه. یه عالمه آدم بدبخت دور هم جمع شدن که سردشونه، غذا ندارن و هی چایی میخورن.

همین که تا اینجای زندگی رو بی تریاک اومدم جلو یعنی کارم درسته.

سر داستان رئیسی و هنیه و‌... میگفتیم ایشالله نوبت اصل کاری ولی الان خوشحالم که نوبتش نشده. دیدن سقوط همراهان دیکتاتورت و احساس ترس زیاد که نکنه بعدی تو باشی، از مرگ بدتره.

ته گلوم یه جوریه و بدنم درد میکنه
مبارک تابستون فنا?

جدی چرا دمای این هوای عن متعادل نیست؟
یعنی من یا باید مثل سگ عرق بریزم و طرفدار گرما باشم یا مثل سید تو عصر یخبندان آب دماغم هم قندیل ببنده و سرما فن باشم؟
ریدم تو جفتشون.