بقیه رو میبینم اما تو خود چشامی.

هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود برنخاست که من به زندگی نشستم...

فهمیدم فقط مَنم و مَن

من داشتم می‌سوختم که تو آمدی، و مرا بابت
بوی خاکستر مقصر دانستی

«زیادی ته آدمارو میفهمم
و این خیلی آزاردهندس»

سکوت زبان آرام رنج است...

زندگی همیشه یه قصه تلخه ،
حالا میگم چرا..

زمانی که فرو ریختم؛ هیچ‌کس برای آبادیِ من نیامد، من تنها بر ویرانه‌ام آجر شدم...

هر چقدرم آدم قوی باشه با مرور یک سری خاطره ها برای بار هزارم میمیره.

مگر ز دیدن تو سیر میشود دل من؟