مجموعِ روزهای بارانی/قسمت اول.

بگو دوباره به این جهان بازخواهیم گشت؛
و مَرا حتی اگر درخت گیلاسی آفریده شده باشم، خواهی شناخت.

کلمات بعضی‌ها آغوشه، بدون این‌ که حتی ذره‌ای لمس‌ت کنن.

?

زنی که شعر می‌فهمد را نمی‌شود، معمولی دوست داشت.

کاش باران به اندازه تمام حرفای نداشته‌مان ببارد.

‏از آدم‌های «تمیز» سپاس‌گزارم. تمیز توی لباس پوشیدن، غذا خوردن، زندگی و روابط.

با تو بودن،خیلی وقته که گذشته
بی‌ تو بودن مثلِ مُهرِ سرنوشته،
دیگه اسم تورو هی زمزمه کردن،
واسه من نه ‘تو’ میشه
نه فرقی داره.

دوست داشتن آدم‌ها یعنی خواستن اونها به همون شکلی که واقعاً هستن. تیره، زیبا، زخمی، ادامه دهنده، شکسته.

روزها رفته رفته كوتاه‌تر مى‌شوند؛
‏باران هم در يك قدمى‌ست.
‏درِ خانه‌ام
‏تا انتها باز؛
‏منتظرت ماندم
‏چرا اين‌قدر دير كردى؟