وقتی که دریافتم هیچ‌کس نمی‌خواهد و نمی‌تواند مرا بشنود، فهمیدم باید خودم را جایی ثبت کنم.
پس نوشتم.

می‌خوند: چرا وقتی که آدم تنها می‌شه غم و غصه‌ش قد یک دنیا می‌شه می‌ره یه گوشه‌ی پنهون می‌شینه اونجا رو مثل یه زندون می‌بینه.

مرا محکم در آغوش بگیر که دلتنگی در استخوان‌هایم بشکند. آن‌قدر محکم،
که احساس کنی این سال‌‌های انتظار را.

خب دوستان✨
این پیامو فور کنید تا من رندوم برای چندنفرتون بنویسم. سعی می‌کنم برای اکثریت بنویسم ولی اگه نشد دیگه ببخشید.
-و اینکه ممکنه طول بکشه یکم.

و ما از وقتی تقلید را یادگرفتیم، تکرار شدیم. همه یک‌هو هواخواه یک نوع خاصی از موسیقی شدیم، از روی دست بغلی‌مان نوشتیم، به نویسنده‌های گزینش شده‌ای علاقه‌مند شدیم. یک‌هو به خودمان آمدیم و دیدیم، گروه تشکیل دادیم، عضو یک فرقه شدیم و پیروی کردیم. ما تکرار شدیم. بی‌هیچ خلاقیتی، روی یک خط صاف تکثیر شدیم.

مدت زیادی می‌شود که درهم، ابر آلود و خسته‌ام. اما وجود تو نوید می‌دهد از پس این روزهای سختِ بارانی، رنگین‌کمان خواهد رویید‌.

چگونه می‌توانستم تو را فاش کنم
که حتی برهنگی‌ات را از تن درآورده بودی.
-بیژن الهی

You know
our Babylon will fall
When dreams will
turn to dust Will you believe in us?
You know.

حالا انتهای شب است. سرما زوزه می‌کشد، و همه‌چیز تمام شده. کلید می‌اندازی توی در و خیالت جلوتر روی کاناپه نشسته‌است.
با خودت فکر می‌کنی میان این انبوه مردم چه می‌خواهی. تو که بودی‌؛ تو که طناب زندگی‌ات را به هر چیزی می‌آویختی. تو که شعر می‌گفتی و خودت را پشت تاریکی‌هایت پنهان می‌کردی.

تو هم خوبی‌، اما همواره شبیه کس دیگری.