«پروایِ چه داری،
مرا در شبِ بازوانت سفر دِه.»

روزی که به مردی برخوردی
که یاخته‌های تنت را به شعر بدل کند
و با پیچش موهایت شعر بسازد
روزی که به مردی برخوردی
که قادرت کند مثل من
با شعر حمام کنى
سرمه بکشى
و موهایت را شانه کنى،
آن روز می گویم، تردید نکن!
با او برو
مهم نیست مال من باشى یا او
مهم این است مال شعر باشى.

- نزار قبانی

یه روزی می‌رسه که واقعاً خوشحالی، نه فقط قوی. بهت قول می‌دم♥️.

نوشته بود «درخت‌هایی که میوه‌ی نارنجی می‌دهند، خیلی خوش سلیقه‌اند.» و به این فکر می‌کردم که اون‌موقع‌ها منم یه میوه‌ی نارنجی بودم. میوه‌ی نارنجیِ یه باغِ پر از درخت‌های خوش‌سلیقه. پاییز که می‌شد، هم من هم برگای درختا نارنجی و زرد می‌شدیم و برگا رو باد می‌چید و نازِشون می‌کرد. من رو چی؟ من منتظر می‌موندم. از اون روزا ماه‌ها و سال‌ها می‌گذره. باد دوباره برگارو نازشون کرده و من چی؟ من هنوز منتظرم..

هیچ قلبى؛ صرفاً به واسطه‌ی هماهنگى،
به قلبِ دیگری وصل نیست. زخم است
که قلب‌ها را عمیقاً به‌هم پیوند می‌دهد.

چه سرنوشتِ غم انگیزی که کرمِ کوچکِ ابریشم
تمامِ عمر قفس می‌بافت ولی به فکرِ پریدن بود
- حسین منزوی

کی میاد آدَم‌بَرفی بسازیم؟ :)

امشَب هوا یجوری سَرد بود که می‌گفت حتماً برف میاد. حتى منم اون لحظه که چشمام به آسِمون خورد تناژِ قرمزِ معروفِ آسمونِ برفی خودشو بهم نشون داده بود. مهم نیست تا صُبح برف بِباره یا نه، من توو دلَم برفیه. برفی و سِفید ..

روز وَ شَب؛ نهمِ آذرِ صفر سه بود✨.

مـن رازِش رو فهمیدم بچّـه‌ها. بایـد اوّل
خودت خوشحال باشى، خودت. بگذری،
کنار بیای، خوب باشى. بعدش همه چیز
خود به خود خوب می‌شه?.