زمان زمانه‌ی نامردی است
و هر چه هست خطرناک است
که در رگان کلاشینکوف
هنوز نشئه‌ی تریاک است!

غم معطر سنجد را
گناه‌ کل معابد را
من از گلوی تو فهمیدم
برای عشق نمی‌سازند
در زنانه ی مسجد را!

کتاب‌خانه‌ی تاریکم
برای من الکین استی!
تو غصه‌های دل باقر
تو زخم‌های حسین استی!

سکوت می ‌کنم از دنیا
به امنِ محض، به آغوشت
و عاشقانه شده خود را
به دار می ‌کشم از گوشت

که قلب له شده‌ی آدم
برای عشق دگر پیر است
که این خرابه‌ی تاریخی
برای خانه شدن دیر است

جهان سطحی آدم را
بهم بریز و شکوهم باش!
عمیق تر بکشان خود را
تو زخم کاری روحم باش!

#خالقیار_اخلاقی

به قول خودش:
دوست صمیمی‌م شیرین

باش! تا اندکی قرار شوم
لاک‌پشتانه آشکار شوم!

"بغلم کن که باز یخ نزنم"
از بغل کردنت خمار شوم

بین موهای تو فرو بروم
بیدِ در راه آبشار شوم

در کنار تو سنگسار شوم
و تو تنها گناه من باشی!

آتش به شعله... یار به پهلوی آتش‌است
یک آتش دگر که به آن‌سوی آتش‌است

از آن‌زمان که او به دلم پای مانده‌است
در سینه‌ام مدام هیاهوی آتش‌است

پرسیدم از وطن چه خبر؟ با اشاره گفت:
احوال چای‌جوش که بر روی آتش‌است

تا دست می‌برم بدنم سوخت می‌کشد
انگار موی فرفری‌اش موی آتش‌است

او آدم است؟ نه! پری؟ نه! فرشته؟ نه!
چندی‌ست در رگان گلم خوی آتش‌است

او با جنون خاص خودش رقص می‌کند
با رقص‌های تازه‌اش الگوی آتش‌است

تصویری از حقیقت هستی ما دوتاست
چوبی که سر‌ نهاده به زانوی آتش‌‌است

حسین توحیدی

جان من بودی ولی جان داده ام از دست تو
مثل آن پیغمبری که بر صلیب از دست دین...
از همان شب گم شدم
وقتی که گفتم: شب به‌خیر
با صدای خواب‌آلود خودت گفتی: همین؟!

با تمام زخم‌ها بوسیدمت از راه دور
سیب سرخ نورسم، می‌چیدمت از راه دور
بره‌آهو بودی و می‌دیدمت از راه دور!
با تمام ترس و لرز از گرگ‌های در کمین...

زخم شیرینی که روی خنده‌ام جا مانده‌ای
تیغ الماسی و بین دنده‌ام جا مانده‌ای
از همان دیروز در آینده‌ام جا مانده‌ای
از همان دیروزهایم خنده‌هایم را ببین!

به صدای گاه و بی‌گاهی که از تو می‌رسید
به همان لبخند کوتاهی که از تو می‌رسید
گوش دل دادم به هر آهی که از تو می‌رسید
تا به من چیزی بخوانی ای صدای نازنین!

مثل چوپانی کنار کوه‌ تنها مرده‌ام
بی‌نفس مانند ماهی بین دریا مرده‌ام
بارها در خط به خط "سال بلوا" مرده‌ام
چون تو را مظلوم‌تر می‌دیدم از نوشافرین!

ای دلیل عقده‌های پی‌هم پنهانی‌ام
با وجود جای خالی تو من تنهانی‌ام!
مهربان! بر تاق‌های تازه‌ی پیشانی‌ام
دست‌های کوچکت را بوسه‌هایت را بچین!

#خالق‌یار_اخلاقی

@khaliqyar_akhlaqi

"که صدها دیو دارد کشور بی‌قهرمان من!"

زخم شیرینی که روی خنده‌ام جا مانده‌ای
تیغ الماسی و بین دنده‌ام جا مانده‌ای
از همان دیروز در آینده‌ام جا مانده‌ای...