گاه انسان دلش میخواهد انسان نباشد …
مثلا آنان که عاشق هستند زمانی که معشوق بر هر دلیلی جلوی رویشان یا که در غیابشان گریه می‌کند دلشان میخواهد قطراتی باران شوند تا کسی قطرات اشک یارشان را نبیند
آنان که خسته از گرفتاری ها و کار بار می‌شوند دلشان میخواهد به مثال یک نوزاد در آغوش مادر خود به آرامی بروند و جای گیرند
آنان که روز مره ای افسرده گونه دارند دلشان میخواهند شبیه خرسی باشند در جنگلی که کسی کاری به آنها نداشته باشد و آنقدر بخوابند که خستگی کل وجودشان از بین رود
گاه آدمی دلش میخواهد ستاره ای باشد در اعماق آسمان دور دور جایی که هیچ بشری نتواند به آن دست پیدا کند
گاه آدمی دلش میخواهد ابر باشد ، پرنده ای در پرواز باشد ، دریا باشد ، اقیانوس باشد ، رود باشد ، درخت باشد ، کوه باشد و هر آنچه جز انسان …
گاه آدمی میخواهد همان ی مشت خاکی باشد که از نگاه خدا غافل ماند و انسان نشد
گاه آدمی میخواهد که آدم نباشد …

نزدیکت که می‌شدم،
چنان فرد غربت‌زده بودم که گویی به خانه‌اش رسیده.

My baby, my baby
You're my baby say it to me..

“بیش‌تر از هرچیز دلم می‌خواست می‌توانستم تمام روحم را در چشمانم بگذارم و تا ابد، تاهنگام مرگم، به تو نگاه کنم.”

نه تنها او را میخواستَم، بلکه تمامِ ذراتِ تَنم او را لازم داشت.

فکر کَردن به لَبات حتی از شیرکاکائو داغ وَسط بارونَم خوشمزه تره :)