فکر کردن به اینکه با بزرگ تر شدن مشکلات هم قراره بزرگ تر بشن باعث میشه برم روی پشت بام و بگم تا همینجا کافیه.

تابستان هم مثل بقیه چیز ها فقط در پینترست رویایی و زیبا است وگرنه در زندگی واقعی فقط گوه.

تابستون گرما را میاره و گرما افسردگی را.

هرچه بیشتر به عکس هایم نگاه میکنم بیشتر زشت میشوم.

همه چیز میتونست اسون باشه اما متاسفانه دنیای امروزی سختش کرده.

از وقتی فهمیدم استرس بر روی ظاهر ادمیزاد تاثیر میگذارد و زشتش میکند بیشتر استرس دارم.

قرار است تا ابد این را بفهمم که هیچکس نمیتواند به جز خودم به داد خود برسد و غم بخورم که چرا مجبورم خودم تنهایی این را تحمل کنم؟

برنامه ام در تابستان اهنگ گوش دادن و گریه کردن در زیر باد کولر است.

ویگن گوش دادن اینطوریه که هم غمگینت میکنه هم اروم.