تشکر از اساتید خوشنام عین العلوم گشت در ادبیاتی کوتاه در پنجاهمین همایش دانش آموختگی ۱۶ آذرماه ۱۴۰۳

السلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته

دوستان مدت مدیدی است که قلمم کند شده بود و دل به نوشتن نمی‌دادم، چندی‌ست که الله تعالی باز توفیقات را عطا نموده و شکسته مطالبی می‌نویسم.

اگر مایل هستید مطالب بنده را دنبال کنید، لطفاً به کانال بنده که کل مقالات بنده در آن ذخیره هستند مراجعه کنید.

با عضویت در کانال بنده علاوه بر بهره‌مندی از مقالات جدید، از نوشته‌های قدیمی بنده هم استفاده‌ می‌کنید.

در ضمن پذیرای هر نقد و پیشنهادی هستم.

پیشاپیش از حضور گرم شما صمیمانه تشکر می کنم.

مولوی سعید درویش
دانش آموخته عین العلوم گشت
پژوهش‌گر سیرت نبوی صلی الله علیه و آله وسلم
عضو مرکز تحقیقات اسلامی مداد

https://telegram.me/madanch

عصبات قومی، تعفن جاهلیت.

اسلام آمد تا بساط قوم‌گرایی، ملی‌گرایی از جنس تفکر برتری جویی بر دیگران را قلع و قم نمود و ندا سر دهد که بین هیچ عرب و عجمی، بین هیچ سیاه و سفیدی، بین هیچ قوم و ملتی با دیگر اقوام و ملت‌ها و بین هیچ شهری و روستایی جز در تقوا، عدل و انصاف برتری نیست.

هر گاه در میان دانشجویان در حال تربیت پیامبر که عمری را با عصبات قومی و قبیله‌ای سپری کرده بودند، ندای عصبیت شنیده می‌شد، برانگیخته می‌شدند و آن‌ها را نکوهش می‌کردند و از این عمل بد باز می‌داشت و می‌فرمود: هر آن کس ندای جاهلانه‌ی برتری قومی را سر بدهید، به خاطر برترجویی ملی دست به گریبان دگری ببرد و تعصبات قومی او را وارد به تحقیر دیگران کند، از مرام و منش اسلامی خارج است.

با این‌که جامعه‌‌ی بلوچستان به میمنت زحمات علما، کنشگران اجتماعی سیر سعودی داشته و با تاریخ صد ساله‌ی خود فاصله گرفته است، اما باز هم در گوشه و کنار سرزمین ما یافت می‌شود افرادی که ندای جاهلی سر داده و خون برادر می‌ریزند.

تحقیر استعدادها به خاطر قومیت:

این‌که سالانه چندین نفر جان خود را در جنگ‌های قومی و قبیله‌ای از دست می‌دهند درست، در این میان هستند کسانی که به خاطر نژاد و قومی که دست پایین جامعه است، با کشتن استعداد و توانایی‌هایش و تحقیر و هیچ نشمردن ظرفیتش، از هزاران قتل زجرآور تر و نکوهیده‌تر است و رنج می‌برد.

امروزه در جامعه‌ی ما افراد نخبه، توانا و کاربلد هیچ‌گاه رشد نمی‌کنند و به منصب‌های مناسب دست پیدا نمی‌کنند، چرا؛ چون از فلان قبیله‌ که جایگاه اجتماعی بالایی ندارد، می‌باشد. قبیله‌ای که استانداردهای من درآوردی جامعه‌ی ما را ندارد.

علمای توانا، فنی، مستعد به خاطر جایگاه اجتماعی ضعیف، هیچ‌گاه به وثوق و مقبولیت واقعی دست پیدا نمی‌کنند.
یک عالم دین با تمام توانایی‌ها، ظرفیت‌ها و معنویت بالایی که دارد، هیچ جایگاه اجتماعی ندارد، هیچ گاه برای حل مشاجرات خود به او مراجعه نمی‌شود، چراکه از طبقه‌ی پایین جامعه است.
تا کی می‌خواهیم جامعه‌ی خود را تباه کنیم به خاطر این تفکرات متعفن و گندیده.
چرا نمی‌خواهیم بدون تبعیض از ظرفیت‌های شهر برای رشد و ترقی بهره ببریم.
واقعاً چرا ملاک و معیار ما در عصر هوش مصنوعی و تحولات رسانه‌ای شده فامیل و طایفه!؟

اگر مسلمان نیستید، حداقل به عنوان یک انسان آزاده مدرن این تفکرات بد بو را کنار بگذارید.
و...
سخن بسیار است اما...

مولوی سعید درویش
فنوج
۲۷ آذرماه ۱۴۰۴

https://telegram.me/madanch

سال‌ها بگذشت

داستان تحصیلم

صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه
بشکست عهدِ صحبتِ اهلِ طریق را

گفتم میانِ عالم و عابد چه فرق بود
تا اختیار کردی از آن این فریق را؟

گفت: آن گلیمِ خویش به در می‌برد ز موج
وین جهد می‌کند که بگیرد غَریق را

چند روز پیش (۱۶/آذر/۱۴۰۳) پنجاهمین همایش دانش آموختگی مدرسه دینی عین العلوم گشت با حضور کم نظیر علما و اقشار مختلف جامعه در شهر گشت برگزار شد.

عین العلوم گشت، با قدمتی قریب به صد سال و اولین مدرسه استان به عنوان مادر مدارس دینی بلوچستان شناخته می‌شود.
همایش دانش آموختگی مدرسه دینی عین العلوم بعد از همایش فارغ‌التحصیلی دارالعلوم زاهدان بزرگ‌ترین گردهمایی اهل سنت ایران می‌باشد. که این همایش اخیر خود گواهی بر این مدعاست.

نکته‌ی جالب این‌جاست و شاید کم‌تر کسی این موضوع را بداند و آن این‌که مغز متفکر، ابداع‌گر این همایش که به عنوان «ختم بخاری» شناخته می‌شود، شخصیت شیخ الحدیث علامه محمد یوسف حسین‌پور، مدیر مدرسه سابق عین العلوم گشت و مؤسس و دبیر کل شورای هماهنگی مدارس دینی بلوچستان می‌باشد.

پنجاه سال پیش برای اولین بار در بلوچستان که کم‌تر رنگ علم و عالم را به خود دیده بود، مردم شاهد همایش بزرگی جهت تکریم از علم و عالمانی بودند که در بلوچستان آن زمان دروس حوزوی را به پایان رسانده بودند.

یادم هست شب جمعه ۲۱ آذرماه سال ۱۳۸۹ ساعت هفت بود که به همراه دو تن از دوستان و هم‌رکاب‌های خود که به دلایلی از ذکر اسامی آن‌ها معذور هستم وارد مدرسه دینی دارالقرآن سراوان شدیم. آدرس مدرسه را نداشتیم و فقط اسم مدیر مدرسه جناب مولانا اسحاق سپاهی روی کاغذی نوشته بود و شماره تلفنش، از خوش اقبالی ما، تلفن همراه مولانا هم خط نمی‌داد. راننده با زیرکی و چالاکی که داشت ما را به مدرسه مورد نظر رسانید.

حالا فکر کنم چهارده سال از آن روز می‌گذرد که جمعه‌ی همین هفته (۱۶/آذرماه/۱۴۰۳) در همایشی کم‌نظیر در مدرسه دینی عین العلوم گشت عمامه فضیلت را بر سر ما و هم درسی‌ها نهادند.
می‌خواستم بگویم چه زود و زیبا و بعضاً چه تلخ گذشت.
گذشت، همه آن خوب و بدی‌ها گذشتند.
گذشتند همه‌ آن روزها که ترس از ماندن و نیم راه عقب کشیدن داشتیم.
با چه کسانی شروع کردیم و با چه کسانی این راه را به پایان رسانیدیم.
روزی مسیر سراوان را در حالی طی می‌کردم که حتی ضروریات دینی خودم را نمی‌دانستم، اما همین چند روز پیش دستار فضیلت که نشانه‌ی اعتماد علمی استاد به شاگردان خود هست را بر سر نهادیم.
آری! تمام اون روزها گذاشتند.

مولوی سعید درویش
دانش آموخته عین العلوم گشت
۲۱ آذرماه ۱۴۰۳
شهرستان فنوج

https://telegram.me/madanch

#فایل_صوتی
??? سخنرانی مولوی سعید درویش در بخش اول پنجاهمین همایش دانش‌آموختگان عین‌العلوم گُشت - سراوان

? مشخصات
?پنج‌شنبه ١٥ آذر
⬅️ فرمت: mp3

? ضمناً برای دانلود فایل‌های صوتی سخنرانان دیگر این مراسم در کانال تلگرامی «سنت‌آنلاین» عضو شوید.

?? سنت‌آنلاین| پایگاه رسمی اطلاع‌رسانی اهل‌سنت| عین العلوم گشت
? t.me/Sunnatonline
? https://whatsapp.com/channel/0029VaEpXY2CBtxHCDZeNe3Q

کلید خانه‌ی پدری

چندی پیش به سراوان رفته بودم. هر بار که به سراوان می‌روم، استاد ارجمندم حافظ نورمحمد شیخ زاده (معروف به حافظ نورجان) استاد اسبق شعبه حفظ دارالقرآن سراوان زحمت میزبانی ما را متحمل می‌شود و در این خصوص سنگ تمام گذاشته و دَینش تا قیامت برگردنم هست. هر وقت هم دعوتش را اجابت نکنیم به شدت ناراحت و خشمگین می‌شود. کلا از زمان تحصیل تا الآن این خاندان بر بنده احسان بی‌کرانی داشته‌اند.

به همراه استاد نورجان بودم و داشتیم برای انجام کاری به بازار می رفتیم که تعدادی کلید همراه داشت و به کلیدها نگاهی کرد و آهی کشید و گفت:
پدرم قفل خانه‌شان را عوض کرده و کلیدهای قفل جدید را به من داده که برای همه خواهر و برادران یک کلید یدک بسازم تا موقع نیاز ازش استفاده کنند و پشت در منتظر نباشند.
افزود: می بینی چقدر عجیبه! همه ما کلید خونه‌های پدر و مادرمان را داریم، امت کم‌تر کسی یافت می‌شود که کلید خونه‌های خودشان را به پدر و مادر بدهند، مبادا که مزاحم خلوت‌شان شوند.
البته جناب استاد این‌طور نیست، چون خودم دیده‌ام پدرشان کلید خانه ایشان را دارد. اما یک واقعیت را بیان کردند. بگونه‌ای که پدر و مادر تا دم آخر به فکر فرزندان خود هستند، فرزندان دمی نمی‌توانند چنین تصور کنند و زندگی کنند.

تا دم آخر هیچ اولویتی بالاتر از از فرزندان برای پدر و مادر نیست، اما فرزندان چنین نیستند، دیگر خودشان پدر شده‌اند و اولویت اول آن‌ها فرزندانشان شده است.

جالب این‌جاست، مادامی که در اندک حق پدر و مادر اجحافی صورت نگرفته باشد، از این اولویت بندی فرزندان خود نه تنها ناراحت نیستند، بلکه خوشحال هستند که فرزندانشان زندگی خوب و سالمی دارند.

واقعاً پدر و مادر تفسیر شدنی نیستند!

سعید درویش
مرکز تحقیقات اسلامی مداد
سه شنبه ۶/آذر/ ۱۴۰۳

کانال یک قلم، یک جهان را به دوستان خودتان معرفی کنید

https://telegram.me/madanch