من زنده ام هنوز و غزل فکر می کنم
باور نمی کنید، همین شعر، شاهد است

_محمد علی بهمنی

پر از نبودن و بودن شدیم، مسأله این است!
سؤال کردم و این بار هم جواب ندادی
چگونه طرح کنم حق زنده بودنِ خود را
تو هیچ وقت به من حق انتخاب ندادی...

_حامد ابراهیم پور

« و اما عزیزِ من، تو‌خواهی خندید، در جایی که قبلاً گریسته بودی.»

می گویید، تاریخچهٔ بشریت از طرفی یکنواخت هم است؟ خوب، از یکنواختی اش هم این را می توانم برایتان بگویم که مدام می جنگند و می جنگند. هم حالا می جنگند، هم قبلاً می جنگیدند، و بعد ها هم گمانم همین است. قبول کنید خیلی یکنواخت است.

_ یاداشت های زیر زمینی
_ فیودار داستایوفسکی

درخت و باد
عاشق و معشوق بودند
با هم آواز می خواندند و
عطر سماع
به گل و گیاه می پاشیدند

این انسان بود
که از درخت تیر و کمان ساخت و
باد را به کوه ها راند
گل و گیاه را نیز
به گاوهایش بخشید!

#لطیف_هِلمِت

پرنده
از جنگ بیزار است
پرنده
تفنگ و اسلحه خانه نمی خرد
پس چرا داوران جایزهٔ نوبل
جایزه صلح امسال را
به گنجشکی نمی دهند؟؛

#لطیف_هِلمِت

کفش های سیاه «والت ویتمن» بود
که آمریکا را به جهان معرفی کرد
نه کاخ سفید

_ ویتمن شاعر مدرن و روزنامه نگار آمریکایی قرن نوزدهم که او پدید آورنده شعر آزاد آمریکا می دانند.

#لطیف_هِلمِت

نگاه کنید
شهرت کاخ سفید
از کفش های چارلی چاپلین
سیاه تر است!

#لطیف_هِلمِت

رود هم النگو دارد
گاهی کسی
سنگی به آن می اندازد و رود
دستِ پر از النگویش را بلند می‌کند و می گوید:
مواظب باش النگوهایم نشکنند!

#لطیف_هِلمِت

خوشحالم که دارمت رفیق

( آنجا که میگوید _بزرگ بانوی شعر_ لطف میناست در حق من، شما جدی نگیرید.)