زندگی بارها و بارها تورو با خود واقعیت که ازش فرار میکنی روبرو میکنه فقط بخاطر اینکه بپذیری اون تاریکی هم جزئی از توئه.

گلایه‌ای ندارم و فهمیده‌ام که هرکس مسیر خودش را در زندگی می‌رود اما اینکه مسیر من هرگز با کسی یکسان نشد، واقعا غم‌انگیز است.

پدرم كه ميخنديد،
زندگي زيبا بود ... 💔

حالم خوبه ها، یه دفه یادم میفته انگار همه موفق شدن بجز من، همه خوشبختن بجز من، همه به یه جایی رسیدن بجز من، همه دوست داشته میشن بجز من، همه زندگی میکنن و من فقط نفس میکشم.
@baycot ?

شب‌ها میرسم به ته خط و فردا دوباره از اول شروع میکنم …

بیاید بعد مدت‌ها حرف بزنیم

https://t.me/BluChtBot?start=60a0a909bbdfa88c88

لبخند معصومانه‌ای زد و گفت: غمگینی. کمی وحشت کردم، چگونه ممکن است غمگین به‌نظر برسم وقتی مدتی است غمگین نشده‌ام؟ پلک‌هایم را اندکی روی هم گذاشتم و به یاد آوردم. انگشت‌هایش را گوشه‌ی چشمم احساس کردم. چشم‌هایم که باز شد، گفتم: غمگین نشده‌ام، فقط غمگین مانده‌ام عزیزم. گریه‌ام گرفت. گفتم: حالا از تصور اینکه از آن غم‌ها رهایی ندارم و تا مردمک چشم‌هایم ریشه دوانده است، غمگینم.

آدمیزاد واقعا موجود عجیبیه. شیفته‌ی اعتماد کردن و باور داشتن به ادمای اطرافشه.
تو از ۱۰ تا آدم بی‌اعتمادی میبینی ، به نفر ۱۱ ام میرسی دنبالِ اعتماد توی اون میگردی.
خیلی برام عجیبه این تداوم و کم نیاوردن.

دوستون دارم :)

‏به قلبم نگاه می‌کنم و می‌بینم که درهای بسته بهش نمیان. دلم می‌خواد دوباره حتی ناچیزترین پنجره‌ش رو هم باز کنم اما از تکرار رنج و یأس تحمیلی می‌ترسم. از به دوش کشیدن بار حماقت در نتیجه‌ی سیاهی قلب دیگران می‌ترسم. از اضافه شدن یه دیوار جدید به دیوارهام می‌ترسم.