بچه که بودم صبح ها با صدای بق بقوی کبوترهای لبه ی دیوار بیدار میشدم. مثل موسیقی صبحگاهی ملایم درون گوشم میپیچید. برعکس همه بچه ها برای رفتن به مدرسه لحظه شماری میکردم. عاشق روزهای هفته بودم و سر جنگ داشتم با روزهای تعطیل. چای را که میخوردم. یخِ خونِ رگ هایم میشکست. تازه سر حال میشدم. کیفم را برمیداشتم و راه مدرسه را در پیش میگرفتم. بگو بخند بچه ها، مسیر را کوتاه تر میکرد و سردی هوای آذر ماه را کم تر. کوله به دوش شروع به دویدن میکردیم و تا خود مدرسه جست و خیز کنان مسابقه میگذاشتیم.
و اکنون با گذشت ده سال از آن من هنوز صدای خش خش برگ های پاییزی توام با خنده های بلند بچه ها درون گوشم میپیچد. یاد آن دوران درون ذهنم عبور میکند و من را به شعف وا میدارد. احساس رهایی آن روزها روح مرا به پرواز در می آورد و در بوی نارنج های خیابان مدرسه میچرخاند و میچرخاند و میچرخاند.
هنوز طعم زندگی آن روزها مثل طعم لبو و شلغم های شبهای سرد زیر دندانم جا خوش کرده است. و من هنوز دنبال آن طعم میگردم. آنقدر زندگی آن زمان خوش میگذشت که حتی غم هم به خود اجازه ی عرض اندام نمیداد.
و حال عزیز من؛ شما نمیدانید از کجا باز هم میتوانم آن روزگاران نه چندان دور را بخرم؟!
اما نه! تکرار آن لحظه ها و چشیدن ذوق و شوق کودکانه ی آن روز ها آرزوییست دور و دراز مثل خیال خام رسیدن به ماه، همانقدر دور همانقدر دست نیافتنی.

آقای امام رضا منو دوست داری؟!
_نه!
چقدر نه؟!!!

کار اشتباه خیلی خوبه، مخصوصا اون قسمتش که دچار عذاب وجدان میشی و شر شر اشک میریزی و ساعت ها بهش فکر میکنی. مثل خوره میوفته به جونت و تا به غلط کردن متوالی نیوفتی دست بردار نیست.

کارهای نیک بسیار است در عالم ولی
افضل الاعمال ما شعر است در وصف علی.

نمیدانم چرا از بعدِ وقتی که نجف رفتم؛
فقیه شهرِ ما از قبله‌ام ایراد میگیرد...
#نجف

من راه تو را بسته،
تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست
وقتی همه دیواریم.

کاش می شد کنج دنجی را شبی پیدا کنم
آدمیزادست دیگر دوست دارد دق کند.....

حد بی انصاف بودن را رعایت کن برو
ماندن تو میتواند شهر را عاشق کند...

انقد با چشم هایت دلبری کردی که شیخ!
جرعت این را ندارد صحبت از منطق کند:)

مشکل از اونجایی شروع میشه که آدمای امن زندگیمون رو حذف میکنیم چون منتظر آدمای بهتریم.