می دونی حس کردم که کِی میشه ؟
اون روزی که رفتم بیرونُ دیدم وای نمی تونم به هیچی نگاه کنم
اون لحظه که نورِ خورشید چشامُ می زد
اون موقع بود که حس کردم چقدر غرقم
چقدر آفتابُ ندیدم
اصلا چند وقته من در روز بیرون نرفته بودم؟
نمی دونم یادم نمیومد
فقط می دونستم حتی دیدنِ آدما ، خورشید ، ماشین، ترافیک، کافه ، شیرینی فروشی و گل فروشی جذابه
اون موقع بود که حس کردم دیگه میشه
چرا نشه ؟
اگه نشه پس عدالت چی میشه؟

ولی PMS اینجوریه که هر ماه از همه توانش
در جهت فروپاشی سلامت روانم استفاده میکنه...

نمی دونم رمزُ رازش چیه
ولی انگار آدمیزاد وقتی میبَره که هیچ ریسمانی نداشته باشه که بهش چنگ بزنه
از تارِ موهات ریسمون بساز
ولی بساز
ولی بساز

بسازیم اون جوری که باید ??

دنیا : جمع کن خودتو ، من پدرِ اونی که داره میمیره و قوی نمیشه رو در میارم جوری که توضعف خودش بمونه و هیچ وقت قوی نشه رنده ش میکنم

وای دارم میمیرم
دنیا : عه چه خوب یه بی عرضه کم تر !

همینی که هست
اگه همینُ همون کردی
بیا حرف بزن

وایبم نسبت به همه ی آدما :‌
ببین من زیادی حرف قشنگُ دلبر بلدمُ شنیدم
بیاُ لال شو
بیاُ رو خودت گونی بکش
ببینم جربزه داری؟