تابستونی که گذشت پرماجراترین تابستونِ من بود.
بیشتر از همیشه بهم چیز یاد داد،کلی رقصیدم،کلی خندیدم،کلی گریه کردم،کلی تو اتاقم زانوی غم بغل گرفتم،کلی سفر رفتم و در آخر دیدم که هیچ حالی دائمی نیست.

نفروشم به جهان گوشه ای از تنهایی خویش.

یه موقعیتایی آدم توش قرار میگیره که میتونه خیلی دردناک باشه
ولی یه خوبی داره آدم میتونه ببینه چقدر میتونه رو یارِش حساب کنه.
همونجاست که تکلیف همه‌چی مشخص میشه.

ما کسانی که باید را،نداشتیم
وگرنه راه نمیرفتیم
پرواز میکردیم.

✩‧₊˚