چقدر ناراحت و بغضیم می‌کنن آدم‌ها.

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید:
یعنی تمام زندگی همین است؟
«همین تحمل کردن‌ها،صبر کردن‌ها و دوام آوردن‌های اجباری...»

‏برخی شب‌اند،باقی ستاره‌اند و تو ماه.

اینکه تو متوجه‌اش بشی،قشنگتر از توضیح دادن منه‌.

هیچکی متوجه ناراحتیت وحاله بدت نميشه تا زمانی که تبدیل به عصبانیت میشه،و اونوقت تو میشی همون آدم بده...

یه حالیم که نمیدونم چی حالمو خوب میکنه
فقط میدونم باید یه کاری کنم،باید.

چطور میتونین بگین باید یسری آدمارو کلا فراموش کرد؟
بنظرم فراموشیه کاملی وجود نداره،هیچکس مطلقا فراموش نمیشه،فقط جاش تو قلبت تغییر میکنه،
مثلا تصمیم میگیری بفرستیش تهِ قلبت تو یه اتاق و درو قفل کنی.

نصف عصبانیتم واسه اینه که با آدم مورد علاقم حرف نمیزنم.

‏به نظرم همه چی کاملا واضحه،من زیادی خیال پردازم.

این روزا واقعاا نه دلم میخواد بیدار شم،نه دلم میخواد بخوابم،نه دلم میخواد درس بخونم نه دوست دارم بیکار باشم،نه دلم میخواد برم جایی نه میتونم تو خونه باشم،نه دوست دارم تنها باشم نه میلی به کسی دارم، من در "نمیدونم چمه ترین" حالت ممکنم...