همونم، همون!
که با دست تنگ
تو مشتم برات
صدف داشتم…
-
@fazablanca

امروز که از خواب پاشدم، حالم خیلی بهتر بود. با اینکه عضلات بدنم منقبض بود، ولی درد حس نمی‌کردم و این خبر خوبی بود. هرچی نگرانی و ترس تو وجودم داشتم زدم عقب. به خودم اجازه دادم بیشتر تو تخت بمونم و هیچ‌کار نکنم. مطلقا هیچ‌کار. این اضطراب زندگی مدرن رو عین یه جوراب بوگندو، گوله کردم انداختم پشت کمد…ول کردم خودمو. بلند شدم سر صبر سوپ درست کردم. یه مدت بود حال گلدون فیکوس اصلا خوب نبود، خاکشو خالی کردم، ریشه‌هاشو شستم و خاک جدید براش ریختم. گوشیمو برداشتم و به دو نفر گفتم خیلی دوسشون دارم.
نور از پشت ابر‌های غلیظ راهو پیدا کرده؛ بعد از چندین روز.

طبق نظریه‌ی بقای اصلح دارم از چرخه‌ی هستی حذف می‌شم

انگار کن که ساعت‌ها یه تابلو قشنگ میکشن و در آخر جای امضا زدن زیرش، یه حوله‌ی نمدار میکشن رو تصویر.
همه‌ی رنگارو باهم قاطی می‌کنن و تابلو به من تقدیم میشه.

یه پایان‌بندی خوب هنر گمشده‌ی تک‌تکِ آدمای زندگیمه.

خوشحالم. همونقدر خوشحال که یه آدم الکی خوش.
یه آدمی که خبر خوشی داره، ولی کسیو نداره که بهش خبر بده.

شب‌های روشن؛ فرزاد موتمن.

- اگه اون تونسته من رو فراموش كنه، منم مى تونم.
+ مى بينى؟ هنوزم مى خواى كارایی رو انجام بدى كه اونم انجام مى داد.

شب هاى روشن؛ فرزاد مؤتمن.

دسته‌خرابه افتاده به من. اَه.

امروز یه کمال‌گرای سردردی‌ام که در عین حق دادن به خودم، خودمو نمی‌بخشم.