می‌کشد گاهی نوایت قلب بی‌جان مرا
در سفرها می‌برد عقلم، چو دزد قهاری چرا؟

-آریا

در وصف حالم آن‌چنان کوچک نشان است این قلم.

مهر ز بی‌مهری بیاید همچو حرفِ بی‌نشان
سفره را زینت دهد، رنگِ تضادِ خونشان

-آریا

از اَزَل تا به اَبَد، فرصتِ درویشان است

من غریبی می‌کِشم آید سراغم آشنا
دردِ او یادم بیارد، خود به نسيان‌ها روم

-آریا

گاه اندیشه نخواهم که مرا زین قفس آزاد کند
به منِ خاکِ طلا خواه، به غباری همه عادت بدهد

-آریا

«چلنج»
این پیام+پست مورد علاقه‌تون از اینجا رو فور کنید چنل‌هاتون تا منم دو تا پست از شما به سلقیه‌ی خودم بذارم اینجا??.
دوست داشتید به اینجام سر بزنید.

«گل سر کوچک و سرخت از دست‌های من بسیار خوشبخت‌تر بود چرا که نوازش تار موهایت را داشت.»

نکتش اینجاست که من آهنگایی که بیشتر از همه گوش میدم رو اصلا اینجا نمی‌فرستم