اگر زنده ماندی،
اگر مقاومت کردی:
آواز بخوان، رویان ببین، مست کن!
زمانه زمهریر است:
عاشق شو، شتاب کن!

بادِ ساعات
خیابان‌ها را جارو می‌کند،
معبرها را.
درختان منتظرند:
تو منتظر نیاش،
موعد زندگی است،
یگانه فرصت‌ات!

•خایمه سابینس | محسن عبادی

برای پوست کنار ناخن و لبم دلم میسوزه. از سر که چیزی نگم بهتره. دلم می‌خواد بهشون بگم با من بودن به‌جز زجر هیچی نداشته واستون. ببخشید که پای رفتن ندارید.

از زن بودن تو خاورمیانه متنفرم. کاش آدم فضایی بودم، یا یه گل حسن یوسف، حتی یه کفشدوزک. کاش یه فاخته بودم، کاش آزاد بودم.

به خودت یادآوری کن که همیشه قوی بودن به معنی فشار بیشتر آوردن نیست. گاهی وقتا قوی بودن یعنی این که بگی "الان نیاز دارم یه ذره آروم‌تر پیش برم."

نمی‌شه به عجیب‌ترین و ناگهانی‌ترین شکلِ ممکن یک مبلغ پولِ خیلی زیاد، بی‌دلیل، برام واریز بشه؟

If the world was ending
I’d wanna be next to you

دکتر لبخند زد.مردی مسن و چاق بود با ته‌ریش جوگندمی و چانه‌ای که گود افتاده بود. عینکی قدیمی با قاب طلایی به چشم زده بود. گفت: «نگران نباشین، خدا خودش هوای پرنده‌ها رو داره!»
آندریاس با ناراحتی گفت: «آه آقای دکتر! بعضی‌ها می‌گن خدا خودش هوای آدم‌ها رو داره! ولی خدا اصلا براش مهم نیست!»
دکتر دوباره لبخند زد و گفت: «فلسفه پردازی برای سلامتی مضره. نیروی شما برای این کار کافی نیست. آدم باید ایمان داشته باشه دوست عزیز!»

عصیان | یوزف روت.

سلام خواستم بگم که تو پاریس تئاتر انجمن شاعران مرده داره اجرا میشه و من و شما اونجا نیستیم! تا خبرهای غم‌انگیزی دیگر بدرود!

چرا، اتفاقا هر چقدر که فکر می‌کنم دلگیر هست روزها و شب‌های پاییز؛ اما نه اونقدری که از پا درمون بیاره. یاد گرفتیم دلتنگی‌هامونو تبدیل کنیم به صحبت‌های طولانی، به اشتراک‌گذاشتن فیلم‌ و موسیقی‌هایی که دوست داریم، به کتاب خوندن برای همدیگه، به گرفتن و فرستادن عکس‌های خیلی معمولی، به قدم‌زدن تو کوچه پس‌کوچه‌ها و دست‌های همدیگه رو گرفتن، تو کافه نشستن و چایی‌نبات خوردن، به تماشا کردن غروب‌های قرمز و نارنجیِ پاییز...