حافظ بهم گفت "هر پلک نشانه‌ی مرگ یک لحظه‌ست، و مژه‌ها سوگواران سیاه‌پوش قتل عام لحظه‌هایند."

حداقل شام ماکارانیه.

بمونه از سیزدهم فروردین هزار و چهارصد و سه.

دوست خوبمی که به یادم افتادی.?

- تو دوستِ خوبمی که ابر‌ها
یادآورت می‌شن؛

امسال عید یه خورده ایز نات عیدینگ.

فرامرز؛

از منِ هزاروچهارصدویک بنویسم‌‌..؟ منِ چهارصدویک نوشتن داره. منِ سالی که گذشت، زنده بود، مرد، زنده شد، دلیل واسه زنده بودن پیدا کرد و دوباره و دوباره زنده شد و مرد. منِ صفر یک شبا رو، رو زمین پر از خارِ زیر پاش ایستاد و درد کشید و تحمل کرد، روزا بدن زخمی‌شو…

فنجانِ آبی‌کبودِ مامان از دستم می‌افتد و می‌شکند. نگاه می‌کنم به پرنده‌ی آبیِ رویش. من کشتمش. من خرابش کردم. وقتی دارم تکه‌های شکسته‌اش را جمع می‌کنم، امیدوارم یک تکه اش دستم را ببرد.
بعد بلافاصله از خودم می‌پرسم چرا و می‌فهمم امروز ظهر که از خیابان رد می‌شدم هم ته دلم یک نفر دلش می‌خواست یک ماشین بهش بزند. اما نمی‌خواست بمیرد، فقط درحد اینکه پایش بشکند کافی‌ بود.
یادم افتاد هفته‌ی پیش هم با خودم این حرف‌ها را زدم.
بعد تلوزیون یادم آورد که حتی اگر یک نفر آن سر دنیا چند نفر را ترور می‌کرد، من یقه‌ی خودم را می‌گرفتم.
اگر یک نفر بی‌حوصله بود و من حوصله داشتم، یقه‌ی خودم را می‌گرفتم که پس تو چرا داری؟
اگر کسی مریض می‌شد و من بلاخره خوب بودم، مچ خودم را می‌گرفتم که تو چرا مریض نیستی؟
برای من، مقصر همیشه منم، حتی اگر بقیه فکر کنند توانایی این را دارم که ثابت کنم یک قتل تقصیر فلان آدم است.
من برای من، همیشه دنبال یک‌جور حکم است که قصاصش کند. به چه جرمی؛ نمی‌دانم.
-ریحان