نی دوباره در نی‌ستان سبز و زیبا میشود
زندگی هنگام دیداری شما بر ما گوارا میشود
در میان غصه و خشم و هیاهوی وطن
این رسیدن نیک ترین آغازی دنیا میشود
#معصومه

مرا ببخش اگر در مقابل پر رنگی تو در زندگی‌ام، رنگ باختم. #معصومه

هیچ کس به اندازه‌ی پنجره، غروب، کوچه‌های مهتابی و سکوتی دختری نشسته در پستوی زندگی درکِ از رهایی ندارد. کی می‌گوید پنجره هیچ‌گاه اشک نریخته؟
کی می‌گوید آفتاب در آستانه‌ی رفتن دلتنگ نشده؟ کی می‌گوید کوچه‌ها در سپیده‌دم برای بدرغه کردن مهتاب زانو نزده؟ کی می‌گوید ما از رویاهای‌مان دست کشیده‌یم؟
#معصومه

شاید تنها رسالت‌مان این بود که اندوه‌ی مان را بنویسیم.
#معصومه.

نوشته بود یک روز تمام نانوشته های زندگیم را خواهم نوشت، یک روزی که از رفتن پاییز و از آمدن زمستان چیزی نمانده باشد، یک روزی که با وجودی تمام خستگی‌هایم رسیده باشم به آن خط ریل که قطارش هنوز حرکت نکرده، یک روزی که آفتابش نتابیده باشد و بارانش بند نیامده باشد، یک روزی که شهر را آوازه‌ی آمدنش پر کرده باشد. و زندگی جریانِ درستش را بدست آورده باشد، آری نوشته بود همان روز مینویسم که این روزا چقدر سخت گذشت.
#معصومه.
_من میخوام بنویسم.

بابا لنگ دراز توی یکی از نامه هاش برای جودی ابوت نوشته بود:
جودی عزیزم! درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم. هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود. پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.
دوستدار تو: بابا لنگ دراز

??