تمام زندگیم منتظر بودم. منتظر اینکه قهوه‌م آماده شه، منتظر اینکه چای دم شه، منتظر آدم‌ها بودم منتظر بودم اتوبوس برسه، منتظر بودم کلاس تموم شه، دلت تنگ شه. منتظر بودم برسم خونه، منتظر بودم چیزها بهتر شه، برای هر چیز کوچیک و هر اتفاقی از زندگی منتظر موندم، راستش من بیشتر زندگیم رو منتظر بودم تا یک چیزی اتفاق بیفته. احساس می‌کنم همون اول زندگی یک نفر بهم گفته پنج دیقه همین‌جا بشین، من یکاری دارم الان برمی‌گردم، و من کل زندگیم هنوزم منتظرم.

just saw someone say
"she loved him too early n he loved her too late"

Cutting through my body
In familiar ways

It's the end for me and you
Somehow we always knew
'Cause the guilt we had to hide
Was right here at our side

دارم سعی می‌کنم همه ‌چیز رو نگه دارم، یا حداقل بیشتر چیزها رو؛ خیلی عجیب میگذره، کسایی که یه زمان مدام کنارشون بودم، الان از حالم خبر ندارن، نمیدونن چی داره میگذره و من نمیدونم این‌دفعه قطره اشک باارزششون برای کی به زمینِ سرد نشسته، بی رحم، مثل بارونی که تو بدترین شرایط مثل شلاق کوبیده میشه تو صورتم، خسته، مثل درختی که سال‌هاست رو تن قشنگش چیزهای عاشقانه حک میکنن، چقدر به اسم عشق تن‌مون رو زخمی کردیم؟ ولش کن، سرت و نبرم، شاید هم باید بکنم و با خودم ببرم، گوشاتو بکنم تا بتونم براش حرف بزنم، همونایی که هیچوقت نشنیدی، لب‌هاتو هم بدوزم، چون حرفایی که باید رو هیچوقت نزدن، دست‌هاتو پاره پاره کنم، چون دست‌هامو ول کردن، پاهاتو هم بشکونم و ببرم، چون الان کنار من قدم نمیزنن، چشماتم، چشم‌هات رو چیکار کنم؟ همیشه عاجزانه نگاهم میکردن، با نفرت، کاش من هم می‌شد ببرم، خسته از استعاره و تشبیه و تکذیب و تموم اشعار و علامت های فارسی، یا هر زبان بی‌خود دیگه‌ای، اینهمه گویش های مختلف و من عاجزم از صحبت کردن، تو عاجزی از شنیدن و هیچکس نمیفهمه، من هم نمیفهمم، امیدوارم با قطره‌های بارون جذب زمین شم و انقدر تکرار پیدا کنه این چرخه که و که و که و که.

It's funny you're the broken one, but I'm the only one who needed saving.

اوضاع خیلی بده میکائیل، داره دیوونه‌ام میکنه، انگار تو باتلاق مشکلات غرق شدم و اگر تکون بخورم بیشتر فرو می‌رم، به اشک‌هام نگاه نکن حتی، درد اصلی تو قفسه سینمه، مثل سوزن‌های تیز کوچیک فرو میره جا به جای وجودم. میدونی، حق با توعه میکائیل، من متعلق به جایی نیستم، اما هنوز باهاش کنار نیومدم، خیلی سخته، من حتی متعلق به کسی هم نیستم، من فکرش رو هم نمی‌کردم که تموم جهان من رو پس بزنن، اما زوده که به تو ملحق بشم. دست‌هام پر از زخم شده، برداشتن و گرفتن هرچیزی رو برام سخت میکنه، مثل دست‌‌هاش؛ بی‌دفاع ترین شدم. مثل قبل، بدتر، کاش منو نجاتم بدی چون من دیگه تحملش ندارم، هنوز به آسمون نگاه میکنم، به ماه، به سقف سفیدم تو سیاهی شب، به صورتت که با دیدن من اخم کرده، می‌بینی؟ چقدر بی‌دفاع شدم.
بیا و من رو بین بال‌هات بگیر و نجاتم بده، بیا و دفاعم شو.

دوست دارم مثل ويرجينيا وولف بميرم. حتی کمی بيشتر از او، ابتدا نامه‌ای براي تو می‌نويسم که بی‌جهت در راهرو به دنبالم نگردی. مدتی صبر کنی تا بتوانی آخرين جمله وداع را بگويی، و آخرين نگاه رو به چشمان خیالی‌ام بندازی.
می‌خواستم اين جمله را از زبان تو بنويسم
اما احتياط می کنم، چرا که به اين زودی‌ها مرگم را باور نخواهی کرد‌
سنگ‌ها سنگين‌ترم می‌‌کنند، چه چیزی مردنم را آسان تر خواهد کرد؟ سنگ‌ها يا آب؟ ‌با صدای فرورفتن من در آب موافق خواهی بود؟ اين آخرين نتی است که به موسيقی رودخانه اضافه می‌شود، آخرين نتی که با گیتار پر از برچسب‌ات می‌نوازی.
تماشا کن ماهی ها را، سنگ ها را، شر شر آب را، تماشا کن مردنم را.