احساس می‌کنم که کم‌کم دارم توی خودم گم می‌شم؛ انگار چیزی که تمام مدت ازش وحشت داشتم بیدار شده، درحال تسخیر کردن روحمه و من در کمال تعجب، هیچ‌کاری برای متوقف کردنش نمی‌کنم.

اکتبر رو با لبخند و حس خوب و سبکی شروع کردم؛ امیدوارم تا آخر ماه هم همین‌طور بمونه.

برای جشن‌گرفتن تموم شدن سپتامبر و روز جهانی قهوه، یه فنجون قهوه درست کردم آهنگ گذاشتم و حالا هم دارم میرم سراغ پروژه.

پینترست چطور این‌قدر منه؟

و بیشتر از همه برای تاریکی و سکوت راهروهای سوله و آرامشی که قبل از شلوغ شدن مدرسه اون‌جا داشتم.

درسته که با نرگس کلی بابت این موضوع مسخره بازی در آوردیم و خندیدیم اما... شاید یکم دلم برای توی تاریکی و سرمای ساعت شش صبح تا ایستگاه تاکسی پیاده رفتن، آهنگ گوش کردن و چرت زدن پشت شیشه‌های بخار گرفته‌ی تاکسی، پیاده‌روی توی کوچه‌ی مدرسه و حتی گاهی دیدن عسل خوابالود توی اون راه، تنگ شده باشه.