انسان حریص است، حریص و خودخواه، لجباز و چموش، خودرأی و بی انعطاف. جوری که اگر دنیا را در بقچه ای بریزی و دو دستی تقدیمش کنی با گوشه ناخنش سمت خود میکشد و با نگاهی از بالا به پایین مینگرد و زیر لب زمزمه میکند: همین؟ نه جانم، همین هم زیادت است. آن وقت باید بر فرق سرش کوبید و همان را هم از او پس گرفت. به خودت بیا موجود مفلوک، سهم تو در نهایت، از این دنیا، مشتی خاک است. چرا انقدر در‌به‌در و طمع‌کاری؟! ببین و خوش باش به همین مشتی گندمی که داری، شاد باش به همین لحظه‌های کوتاهی که در آغوش کسی فرو می‌روی، دل خوش کن به آن لبخندی که گاه‌گاهی روی لبت مینشیند. تنها در شادی کردن حریص باش، طمع‌کار باش و بیشتر بخواه خندیدن را. تنها نصیحت من است به تو، باور کن تا تهش را رفتم، تهش میدانی کجاست؟ همینجاست، کنار من و کرم هایی که همراه چای استخوان های مرا میخورند و ذرات خاک را روی لاشه بی‌جانم حرکت میدهند. تهش اینجاست، که می‌آیی، و دراز می‌کشی اینجا، کنار من، و باهم از این پایین به آنهایی که آن بالا به جان هم افتاده اند نگاه میکنیم و به حالشان افسوس میخوریم، افسوس..
-تیام
#از_دل_آمده

من یک دلقک متولد شدم،یک طنزپرداز بداهه‌گو،یک کمدین مناسب موقعیت،چون برای روایت زندگیم به شوخی نیاز داشتم چون برای شنونده سخت بود شنیدن این رشته کوه متصل از بدبختی و ناکامی. باید با شوخی نگهش میداشتم تا بتونه بقیه قصه رو تاب بیاره تا بتونم بقیه قصه رو تاب بيارم. ولی احساس میکنم دارم شوخ‌طبعیم رو از دست میدم.من شوخی میکنم برای فهم حقیقت نه فرار از حقیقت..ولی این روزامردم وقتی نمیفهمند شوخی میکنن،وقتی نمیخوان بفهمند شوخی میکنن،وقتی شرایط پیچیده میشه شوخی میکنن،وقتی نمیتونن خشک خشک توهین کنن شوخی میکنن.
من کمدین سابق برای همیشه از عرصه شوخی و طنز فاصله میگیرم؛ چون خیلی وقته ما دیگه شوخی نمی‌کنیم..مسخره میکنیم.

شعر بودی، درد شدی تو.

"و همیشه بر آن بودم دلی را نشکنم اما وقتی به خود می‌نگرم،تکه تکه ام.."

مراقب زیادی منطقی بودن‌تان باشید. در سرزمین دیوانگان آدم منطقی را پادشاه نمی‌کنند، بلکه دار می‌زنند.

آلدوس هاکسلی

دیگرانی همیشه هستند که بار کینه را به کنایه بر زبان می‌آورند. این دیگران به گمان خود زیرکند! غافل از اینکه نه زیرک، دو رویه اند. جرأت یکرویگی شان نیست!

جای خالی سلوچ
محمود دولت آبادی

دلم با ماندن بود
راه اما، راهِ رفتن؛
و تو ندانستی چه رنجیست،
کشاندن تن خسته‌ای که خواهان ماندن بود.

با خودمان می‌گوییم، عادت می‌کنیم و با صراحت زیادی، این جمله را تکرار می‌کنیم.
آن چیزی که هیچ کس نمی‌پرسد، این است که: "به چه قیمتی عادت می‌کنیم؟"

دخمه
ژوزه ساراماگو