ای پری‌زادِ غزل
کی به غزل می‌آیی؟

«يكى ديگر از هراس هاى ما اين بود كه مبادا زندگى شبيه ادبيات از كار در نيايد.»

- درک يک پايان؛ جولين بارنز.

حُسنِ مَه‌رویانِ مجلس گرچه دل می‌بُرد و دین
بحثِ ما در لطفِ طبع و خوبیِ اخلاق بود

حافظ

حافظ این حالِ عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در موسمِ گل‌ خاموشیم

کسی نیست،
بیا زندگی را بدزدیم،
آن‌وقت میان دو دیدار قسمت کنیم،
بیا باهم از حالتِ سنگ چیزی بفهمیم،
بیا زودتر چیزها را ببینیم،
بیا تا برایت بگویم تنهایی من چه اندازه بزرگ است..
«سهراب»

ز دیو و دد ملولم و
انسانم آرزوست..

میگه؛
چشم حافظ زیر بام قصر آن‌حوری‌سرشت
شیوۀ جنّات تجری تحتها الانهار داشت
?

بوی کیکِ سیب توی هوا پخش شده
من منتظر خیارشور و سس‌مایونز هستم
تا شبه الویه ای بپا کنم
انتظار ، به کلی سخت است چه برسد به اینکه گرسنه هم باشی!
یک میزبانِ گرسنه ی منتظر!
یکی از جوجه هایمان امروز ، بقول محمدرضا «خدا آمد او را ناز کرد و با خودش بُرد»
محمد گفت که واقعا همچین اتفاقی افتاد،
حالِ جوجه خوب بود ، ناگهان انگار از نوازش دستی که بروی سرش کشیده باشن سرمست شد و تا همیشه چشم هایش را بست.
من ازین اتفاق دلگیر شدم،
سکوت کردم و در لاک عُجب و تنهایی فرورفتم.
وقتی داشتم میرفتم سراغ سیب زمینی ها
دیدم جوجه ی بی‌جان را توی مشمبا پیچیدن گذاشتن روی کابینت!
آخه اینجا هم شد جا
دلم از واسطه ی دیدن جوجه بگداخت!
خلاصه که ،
روزگار غریب و عجیبی ست،
خیارشور ها رسیدن،
میروم تا الویه بسازم ،
ازین که خاله ها _ رعنا و مریم_ نیامدن،
توی ذوقم خورد..
آه امروز کلی اتفاق افتاد که توی ذوقم زد..
خلاصه که ،
ذوق هایتان ثمرِ خنده دهد نیکان

یا رب آن آهوی مُشکین به ختن باز رسان
وان سهی سرو خرامان به چمن باز رسان
دل آزرده ی ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن بازرسان
دیده ها در طلب لعل یمانی خون شد
یا رب آن کوکب رخشان به یمن باز رسان
سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
بشنو ای پیک ، خبر گیر و سخن باز رسان
آن که بودی وطنش دیده حافظ یا رب
به مرادش ز غریبی به وطن بازرسان

??