من پر از خستگی ام
خستگی که نمیدونم از کجا میاد
تو مغزم پر حرفاییه که گفته نشده
دهنم دیگه حوصله حرف زدن نداره
و چشامم دیگه حوصله دیدن نداره.
جسمم مثل روحم خستس.
و نیاز دارم به یه خواب خیلی طولانی.

تو در من زنده ای
من در تو
ما هرگز نمی‌میریم...

نه تنها او را می‌خواستم، بلکه تمام ذراتِ تنم ذرات تن او را لازم داشت، فریاد می‌کشید که لازم دارد و آرزوی شدیدی می‌کردم که با او در یک جزیره گمشده ای باشم که آدمیزاد در آن‌جا وجود نداشته باشد، آرزو میکردم که یک زمین لرزه یا طوفان و یا صاعقه آسمانی همه این رجاله ها که پشت دیوار اطاقم نفس می‌کشیدند، دوندگی می‌کردند، کیف می‌کردند همه را میترکانید و فقط من و او میماندیم.
آرزو می‌کردم که یک شب را با او بگذرانم و با هم در آغوش هم می‌مردیم.
بنظرم می آید که این نتیجه عالی وجود و زندگی من بود..
- بوف کور/صادق هدایت

و در آخر شب،
خستگی‌ها و دلتنگی‌هایم را در آغوش می‌گیرم
و برای پایانِ یک مبارزه دیگر،
می‌بوسم زخم‌هایش را

می‌رسد روزی که پس از باران
توی خیابان
همین روزها
ابتدای آبان
با خنده در آغوش می‌چرخانمت
با گریه می‌بوسمت
با گریه می‌بوسمت…
- علی سلطانی

به همه‌ی روش‌ها دوستت داشتم و اولینش سکوت بود.
- محمود درویش