@facingmirror

جدیدا واقعاً ناراحت می‌شم وقتی اطرافیانم فکر می‌کنن کتاب بهترین کادوییه که می‌تونن برام بخرن.
کاش مثلا یه چاقوی ضامن‌دار یا پنجه بوکس بخرن به‌جاش.

آیا کسی رو آنقدر دوست داری که دلیلی برای دوست‌داشتنش پیدا نکنی؟

نوعی از نفرت هست که بیش از همه‌‌ی حس‌های منفی منو می‌ترسونه. نفرت از آدمی که می‌دونی چرا ازش‌ متنفری ولی نسبت به باور کردنش مقاومت می‌کنی.
آدمی که می‌دونی شبیه‌ خودته اما امید داری که خلافش بهت ثابت بشه.
از درونی‌ترین احوال و احساسات‌ش آگاهی، همه‌ی فعل‌وانفعالاتی که رفتارهای نفرت‌انگیزش رو تولید کرده رو مثل کف دست بلدی. هر بار که می‌بینش از خودت می‌پرسی بقیه هم من رو در همین جایگاهی خواهند دید که من این شخص رو می‌بینم؟ من هم به اندازه‌ی این آدم بازیگر آماتوری هستم؟ این نفرت رو همه درک خواهند یا افراد شبیه خودم؟
هرچقدرم از این آدم‌ها فرار کنی یه جا خفت‌ت می‌کنند. غریبه یا آشنا. راه فراری نیست.

@facingmirror

درد دل کردن خیلی می‌تونه مفید باشه. از حس سبک شدن گرفته تا به زبون آوردن افکار و ملموس‌تر شدنشون. از احساس همدلی گرفتن تا حس خوب شنیده شدن.
اما معجزه‌ی اصلی وقتی اتفاق می‌افته که می‌بینی کسی که جلوت نشسته همون رنج تو رو، رنجی که فکر می‌کنی قراره از پا درت بیاره، رنجی که مطمئنی دیگه بعدش اون آدم سابق نمی‌شی رو از سر گذرونده و زنده‌س. می‌خنده. امیدواره و شوق چشماش هنوز به وجدت میاره.
اونجاس که همه‌ی ابهت رنجی که به خود تحمیل کردی می‌ریزه و می‌فهمی که این هم یه پیچ ساده‌ی دیگه از مسیر زندگیته.

من همیشه از اون آدم‌ها بودم که با تنهایی‌م حال می‌کردم و اعتقاد داشتم «آدمیزاد توی تنهایی موجود بهتریه». کماکان هم به این واقعیت اعتقاد دارم و حالم باهاش خوبه. اما در کنارش به این هم اعتقاد دارم که تمام معنای زندگی ما‌ حاصل از روابط ماست. حتی اون معنایی که…

@Facingmirror

سرت سنگین می‌شه، شقیقه‌هات داغ می‌کنن، صداهای اطرافت رو خیلی درست نمی‌شنوی. اگه توی جمع باشی سعی می‌کنی حالت طبیعیت رو حفظ کنی. لبات‌هات صوری می‌خندن اما چشمات مقاومت می‌کنند. صدای نفس‌هاتو می‌شنوی، ریتمش غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شه. احتمالا اون لحظه با سرباز رومی شکست خورده، دانش‌آموز شهریور مردود شده، کارمند مستأجر اخراج شده و همه‌ی لوزرهای جهان هم‌سرنوشتی. همه‌تون رو از روی یه قالب ساختن.
ده دقیقه، یک ساعت، یک روز یا یک هفته بعد خون توی بدنت جریان پیدا می‌کنه. می‌فهمی که دنیا به آخر نرسیده‌، تیر خلاصو بهت نزدن. شروع می‌کنی مرور آرزوهات، کم‌کم امیدهات دوباره چشمک می‌زنن، تصمیم می‌گیری از ضعیف بودن فرار کنی. می‌فهمی ورژن قوی خودتو بیشتر دوست داری. بلند می‌شی. به خودت می‌گی جبران می‌کنم شکست قبلی رو. پیش می‌ری و پیش می‌ری و پیش می‌ری. حس می‌کنی خیلی زرنگی که باز هم روی زانوهات ایستادی. تسلیم نشدی. زندگی رو شکست دادی ولی نمی‌دونی که این دقیقا حربه‌ی خود زندگیه. هر بار زمینت می‌زنه دوباره بلندت می‌کنه، قوی‌ترت می‌کنه که بار بعدی محکم‌تر زمینت بزنه. هر بار وارد این چرخه می‌شی و خوشحال خندان آماده می‌شی برای راند بعدی.

اگر طرفدار فیلم‌های کلاسیک باشید احتمالا سکانس‌های زیادی از نامه نوشتن عشّاق به هم دیگه دیدید. مناسکی که برای نامه نوشتن انجام می‌دن، فرایند کند اما لذت بخش ارسال و دریافت، و مرور چند باره خطوط مکتوب‌.
از یک نظر می‌شه نامه نوشتن رو با چت‌های امروزی و مکالمه حضوری مقایسه کرد. واکنش‌های در لحظه‌ای که در مکالمه حضوری دریافت می‌کنی تا ابد توی ذهنت حک می‌شن. ذوقی که بعد از شنیدن بدیهی‌ترین حرف دنیا می‌کنه، یا خنده‌ای که بابت بی‌مزه‌ترین جوک.
چت از این مزیت محرومت می‌کنه اما حداقل در لحظه جوابت رو می‌گیری. نامه اما ظاهرا هیچ مزیتی نداره که به انتظارش بیارزه.

اما از زاویه دیگه، این مقایسه می‌تونه شبیه مقایسه فیلم و کتاب باشه. طرفداران کتابِ یک اثر، اختیار عمل در تخیل رو به کل جلوه‌های ویژه فیلم ترجیح می‌دن.
وقتی نامه‌ای دریافت می‌شه یک دور متنش خونده می‌شه. یک‌ دور تصور می‌کنی موقع نوشتن این نامه چطور پشت میز نشسته بوده. موقع نوشتن کدوم خط همزمان داشته با موهاش بازی می‌کرده؟
لبخند گوشه‌ی لبش و چروک دور چشمش بعد از نوشتن اشاره به کدوم خاطره روی صورتش نشسته، موقعی که نقطه آخر رو گذاشته ریتم نفس عمیق حاصل از رضایت و شوق ارسالش چطور بوده، وقتی که نامه رو انداخته توی صندوق پست چطور دستاشو گذاشته توی جیب‌های پالتوش و قدم زده.
و وقتی نامه رو جواب می‌دی تخیلات دیگری در انتظارته.
بعضی از کارها رو باید آهسته انجام داد و با تخیل ترکیبش کرد.