گیرم که حرام است لبی تر کنم از تو
پیش نظرت تشنه بمیرم چه؟ حلال است؟

و کاش ترانه‌ای را به یاد من گوش داده باشی

من چنان غرق شدم در تو؛
که پیدا شدنم ممکن نیست…

یا مرا با خود ببر آنجا که هستی
یا بیا اینجا که این دل را شکستی
یا در آغوشت بگیرم تا بمیرم
یا دعا کن تا فراموشی بگیرم

در قبرم هستم ، خوابیده به پهلوی سمت راست ، گوش چسبانده ام به خاک منتظر شنیدن قدمهایت ،فاتحه بهانه است
من هنوزم بعد از مرگ دوستت دارم.

نه آنقدر نزدیک است که قلب آرام گیرد و نه آنقدر دور که رشته‌های امید پاره شود.

بماند که می‌شد بمانی اما نماندی.

یعنی من بتمنم

به شکل افتضاحی دارم سعی میکنم دور و بریام نفهمن که دارم از هم می‌پاشم،
این فشارهای روانی داره استخون های روحم رو خورد میکنه…