غم مثل باتلاق می‌مونه.

خیلی با خودم کلنجار رفتم که ننویسم. چندتا دلیل هم داشتم یکیش این بود که از قضاوت شدن ترسیدم چون این نوشته‌ها می‌تونه ذهن مخاطبینی که منو از نزدیک ندیدن و نمی‌شناسن رو ببره سمت و سویی که جالب نیست و کلا فکر کنن آدم مزخرفی هستم.
اخه می‌دونید این نوشته‌ها بخش خیلی کوچیکی از منه، یا بهتره بگم بخشی از افکار منه که باید به جای این جا تو دفترم می‌نوشتم اما نمی‌دونم چرا این‌جا دارم تایپ می‌کنم، اما خب با همه‌ی این ترس دلم می‌خواد مواجه شم و فوقش شما با خودت میگی این چقدر آدم مزخرفیه و لفت می‌دید.
بزن بریم ببینیم امشب تو ذهنمون چیا می‌گذره
زندگی، زندگی، زندگی...
این روزها عمیقا احساس تنهایی می‌کنم، خیلی زیاد...
آبجی کوچولو هم با آبجی بزرگه اینا رفت مسافرت و من الان دو روزه تک فرزند محسوب می‌شم، مهمون ها هم برای عید هر کی می‌خواست بیاد تا الان به نظرم اومده، ما هم هر جا می‌خواستیم بریم بنظرم تا الان رفتیم. خونه سوت و کوره...
دلم گرفته، خیلی زیاد، امروز دوست داشتم با کسی ویدئو کال کنم، با یه دوست، اما هیچ گزینه‌ای نداشتم.
احساس تنهایی اومد، بی‌صدا گریه کردم و اشکامو پاک کردم، گریه کردن اونم از نوع بی‌صدا بنظرم خیلی درد داره. یکی دوتا موزیک هست هی دارم گوششون میدم و انگار دیوونه ام که دارم نمک می‌پاشم رو زخمم، البته روان‌شناس‌ها احتمالا اسم این رو می‌ذارن سوگواری کردن.
گفتم دلم گرفته؟ دلم خیلی گرفته.
دوست دارم برم یه جای دور، یه جای خیلی دور، بارون باشه، دراز بکشم و بارون بخوره به صورتم و نترسم از هیچی نترسم و صدای هیشکی نیاد، صدای سرزنش کردن هیشکی نیاد.
شاید باور نکنید اما عشق و تعلق که یکی از پنج تا نیاز اساسی محسوب می‌شه، اگه کاسه در نظر بگیرمش، می‌تونم بگم اون ظرف خالیه! جوری که دلم می‌خواد کسی منو بغل کنه و تو بغلش تا می‌تونم گریه کنم.

از پیله بیرون آمدن گاهی رهایی نیست
در باغ هم پروانه‌ غمگین گرفتار است
این کشور آن کشور ندارد حس دلتنگی
دیوار با هر طرح و نقشی باز دیوار است...

مهم نیست چقدر حرف‌هایی که می‌زنی خوب و آرامش‌بخش باشه، مهم اینه اونی باشی که باید این حرف‌ها رو بزنه.

نمون، نساز، عادت نکن به چیزی که لایقت نیست.

And life goes on...✨

متاسفم، نمی‌خوام دیگه ناجی باشم.

و تاداااا رشت برف اومد?

می‌گه گاهی اوقات منطقی بودن هم اشتباهه...