«چه خوب است پیدا کردنِ کسی که
زورش به بی‌حوصلگی‌ِ ما برسد.»
_کیا رُستمی.

من و کیانا هربار نصف شب تو خیابون، درحالی که داریم می‌ترسیم توی خودمون، به این نتیجه می‌رسیم که نه شب دیرتر تو سمنان نباید بیاییم بیرون ولی بازم میاییم.

برای جریان زندگی.

با همه عطر دامنت آیدم از صبا عجب
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

بلاخره باید از تو عکسی بگیرم، زیرش هم بنویسم "زنی را می‌شناسم که زیبایی نگاهش در یک عکس جا نمی‌گیرد."

تنهایی شبیه انسانی نامرئی است که در کنارما و شانه به شانه‌ی ما همراهمان می‌آید. شبیه فردی است که همیشه حضور دارد اما دیده نمی‌شود. حس می‌شود اما همیشه پررنگ نیست. هست اما ترجیح می‌دهیم که فکر کنیم نیست. تنهائی بخشی از ماست، بخشی از وجود ما که با آن به دنیا آمده‌ایم. فرار ما از تنهایی شبیه فرار از خودمان است. شبیه به این است که می‌خواهیم بخشی از بدنمان را نپذیریم چون دیدن و لمس کردن و حس کردنش دردآور است. فقط کافی است روزی مجبورشویم با آن بخش دردآور مواجه شویم.
آن‌روز، روز غمگینی خواهد بود اما پس از آن، پذیرش شروع می‌شود و زمانی که درد را پذیرفتیم، درد شبیه به جریانی بیدارکننده در ما می‌چرخد و از بدنمان بیرون می‌رود و ما تغییر را حس خواهیم کرد.
زندگی با ما همین کار را خواهد کرد. زندگی گاهی ما را در تجربه‌هایی قرار می‌دهد که مجبور می‌شویم تا حدودی با آن بخش نامرئی ارتباط برقرار کنیم و زمانی که تنهایی را به عنوان بخشی از خودمان حس کنیم شفا شروع می‌شود. شفا در لغت به معنای تندرستی و بهبود از مرض است. شاید مرض تمام آن رفتارهایی است که ما را از پذیرش و رها کردن دور می‌کند. ما هر از گاهی احتیاج داریم که با اتفاق‌هایی برخورد کنیم تا به آدمی توجه کنیم که در کنارما ایستاده‌است و مدام می‌خواهیم انکارش کنیم و زندگی، بسیار زیبا مارا در معرض تجربه‌ها قرار می‌دهد. تجربه‌هایی مملو از روبه‌رو شدن با تنهایی. زندگی راه دیگری ندارد که مرض را از ما دور کند و ما راه دیگری برای روبه‌رو شدن با درد نداریم. اجبارها و اتفاق‌ها ما را آرام‌آرام با تنهایی رودررو می‌کنند و فقط کافی است کمی صبورتر از قبل با این بخش نامرئی ارتباط برقرار کنیم.
زمانی که با تنهایی‌مان دوست شویم درمی‌یابیم نوع ارتباط برقرار کردنمان با آدم‌ها تغییر می‌کند. وقتی از تنهایی‌مان فرار نمی‌کنیم دیگر نیاز نداریم به آدم‌ها پناه ببریم. حالا رابطه‌هایمان رنگ و بوی نیاز و خواهش ندارد. طعم ترس از دست دادن ندارد و قرار نیست آدم‌ها شبیه توقع و آرزوهای ما شوند.
حالا آدم‌ها را می‌بینیم، تنهایی آدم‌هارا هم می‌بینیم و دست در دست تنهایی خودمان در کنار دنیای زیبای آدم‌های دیگر قدم می‌زنیم و هر از گاهی به خودمان افتخار می‌کنیم که جایی در مسیر زندگی‌مان تنهایی‌مان را دیدیم و طردش نکردیم.

-پونه مقیمی؛

من چشمامو به ابرا می‌دم
آسمون بارون می‌باره