گمان می‌کنم گذروندن بعضی روزها و پیش بردن‌شون، نیازمند قدرت فوقِ بَشَریه‌.

شهرداریِ بارونی ده هیچ بقیه جاهارو می‌زنه.

تو این هوا حتی خورشید هم دلش نمی‌خواد بیدار شه، ولی من تو خیابون تاریک جسما بیدار روحا خواب می‌رم که امتحان بدم.

برد با آدماییه که شهامت زندگی کردن، برای دل خودشون‌رو دارن.

شیفته‌ی اون آدم‌هایی‌ام که وقتی دیوونه‌بازی در میارم متعجب نگاهم نمی‌کنن، بلکه پا به پام دیوونگی می‌کنن.

این دو هفته بگذره؛ بعدش فقط خواب خواب خواب.

برعکسِ همه من خیلی حواسم به روند بزرگ شدنم هست؛ وقتی تازه یک‌سری دغدغه‌هارو حس می‌کنم یا وقتی که دیگه بی‌مهابا گریه نمی‌کنم یا ... حواسم هست، که نکنه اگه یه وقت در بره از دستم زمانایی که "من" داره چیزای جدیدی می‌شه و نفهمیده باشم.

نوشته:
«بی‌احترامی درهایی رو می‌بنده که معذرت‌خواهی هم نمی‌تونه بازشون کنه.»

امروز پیداش کردم و چقدر حسم بهش خاصه.

«خیلی وقتا حرفایی که به بقیه زدم، حرفایی بودن که دلم می‌خواست یکی به خودم بزنه.»