کف پاهام طاول زده و درد میکنه،ولی راه میرم و اصلا ام به روی خودم نمیارم که توی کفشام پر از خونه و دلم میخواد پاهامو بکنم از جاشون درشون بیارم،همه تو مخی شدن دلم میخواد بزنم زیر گوش آدما بگم کصکشا انقدر اذیتم نکنین،خونه موندن یا سرکار رفتن برام شده انتخاب بین بد و بدتر،دلم میخواد استعفا بدم از خونه فرار کنم برم کارتن خواب شم،همه ازم متنفرن و میتونم اینو از تو چشماشون بخونم،من جدی تاحالا به هیچکس بدی نکردم ولی آدم خیلی دوست نداشتنی ای و منفوری هستم،خیلی تلاش میکنم ولی هیچوقت کافی نیست،اونی که میخوام نمیشه،دائما باید سعی کنم همرو از خودم راضی نگه دارم وگرنه ازم ناراحت میشن و اگه ازم ناراحت شن تنها میمونم و تنهایی باعث میشه از ترس به خودم بلرزم،احساس تنهایی کردن با تنها بودن خیلی فرق میکنه،پشت هر یبار خندیدنم کلی گریه توی سرویس بهداشتیای کافست،دارم سوخت میدم جدی،دیگه نمیتونم زندگی کنم باید این جنگ بی پایانو تموم کنم،پس کی از این هزارتوی رنج و عذاب خلاص میشیم؟؟...

دیگه نمیتونم

? آهنگیفای: جستجوی موزیک

-excuse me bra
+you're excused and im not your bra.

دلم میخوادبرگردم به دوران ترند بودن میم هوملندر

I'm not your back up friend....

امروز یکی بهم گفت(گذشته رو نمیشه پاک کرد ولی میتونی کم رنگش کنی.)

تنهایی شاید یه راهه.

حکمش چیه اون که درد و دل با اشک قاطیه منو به همه گفت؟