جهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبر؟!

وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ يارب

«چکیده زندگی هر آدمی را می توان بر سنگ قبری پوشیده شده از خزه خلاصه کرد. اما کیست که قبول نداشته باشد که ذکر جزئیات، لذّتی دیگر دارد؟»
‏
- خنده در تاریکی؛ ولادیمیر ناباکوف.

بعد از مدتی طولانی
يكى از شیعیان خويش را دید،
كه پیر شده بود؛
اما بسیار چابک و سینه‌ستبر راه مى‌رفت.
حضرت به او فرمود: پير شده‌ای مرد!
پیرمرد گفت:
در فرمانبرى و اطاعت از شما
عمر خود را گذرانده و پير شده‌ام.
امیرالمومنین‌علیه‌السلام فرمود:
اما هنوز هم چابك راه میروى!
پیرمرد پاسخ داد:
برای کوری چشم دشمنانت
اینگونه راه می‌روم، یاعلی.
حضرت به او بشارت داد و فرمود:
هنوز مقداری از عمرت باقی مانده است.
پیرمرد گفت:
همین عمر باقی نیز،
پيش‌كش شما، آقای من...
#علی‌ولی‌الله
| الامالي،ج۱،ص۲۴۳

محبوبِ من،سلام! در شهر که بودم،دلم کمتر برایتان تنگ می شد. دروغ چرا؟ شلوغی شهر، افکار پریشان،صدای بوق ممتدِ اتومبیل ها و هزاران آلودگی دیگر نمی‌گذاشت زیاد به فکرتان باشم.اما اینجا در بیابان های تاریک که نور ماه بی واسطه به چشمم می رسد و چشمک ستارگان پی در…

محبوبِ من،سلام!
در شهر که بودم،دلم کمتر برایتان تنگ می شد.
دروغ چرا؟ شلوغی شهر، افکار پریشان،صدای بوق ممتدِ اتومبیل ها و هزاران آلودگی دیگر نمی‌گذاشت زیاد به فکرتان باشم.اما اینجا در بیابان های تاریک که نور ماه بی واسطه به چشمم می رسد و چشمک ستارگان پی در پی دلنوازی می‌کنند.بسیار به یادتان می اُفتم.
اینجا همه چیزش بوی دلتنگی می دهد.
آن چای آتیشیِ شبهای پر سراب، صدای زوزه ی گرگ های دلتنگ،بوی خاک باران خورده و هر چیزی که می تواند به چشم بیاید، مرا به یادتان می اندازد.
عزیز دلِ روزهای بی قراری اَم!
دست هایم از سرما می لرزد و به دنبال دست گرمی برای هم آغوشی به خواب می‌روند تا مگر در خواب عقده از آنچه که نیست بگشایند.
محبوبِ من!
اشک هایم چون شبنمی خسته بر زمین می چکند تا بیابان های سرد و بی آب و علف را به مرغزاری سبز بَدل کنند و بار دلتنگی اَم را به شانه های خاک واگذارند.
و سالها بعد،قصه ی زمین های خشکی را میشنوی که به گلزاری پوشیده از لاله ی گلگون تبدیل شده اند. این ها همان بیابان هایی هستند که اشکِ دلتنگی اَم بر آن ها باریده بود.
سالها بعد،شاید دلت به حالم سوخت و یکی از همان لاله های به اشک گلگون شده را در گلدان اتاقت یا لابه لای دفتر خاطراتت به یادگار نگه داشتی.
دلبرِ من!
می رسد روزی که میفهمی دوست داشته شدن ،چه گرانبها دُرّیست در این زمانه ی تلخ.
آنروز مرا یاد کن و اسمم را به آوازِ بلند بر زبان مبارکت جاری کن تا من آنروز کفن پاره کنم و زندگی از سر گیرم.
علیرضا- به یادِ تو-
بیست و سوم آبانماه صفرسه
ساعت دو و سی و هفت دقیقه بامداد.

میانه‌ی من و محبوب من فراق انداخت
دگر چگونه توان دل به این جهان دادن..؟

#عماد_خراسانی
#السلام_علیک_یااباعبدلله

برخاستم که در پی‌اش اُفتم، به ناز گفت:
«بنشین که در خیال محال اوفتاده‌ای!»

#میلی_مشهدی

برای مرگ؛
رفیقی که یادش هیچگاه مرا تَرک نمی‌کند...

دمی غایب نه‌ای از پیشِ چشمم
اگر دوری، خیالت در نظر هست..

#امیر_خسرو_دهلوی