اگه امروز دقیق به همه کارام برسم شیرینی میدم

‏با اولین گربه‌ای که دیدم در مورد این قضیه صحبت می‌کنم.

you drew star around my scars

وای بلاخره آخر هفته

فکر میکنی کشتن سخته؟التیام دادن رو امتحان کن.
ممکنه شکستن یک چیزی دو ثانیه زمان بخواد ولی درست شدنش تا ابد طول میکشه... آدم؛
اون لحظه ایی که آدم شکستن رو تجربه میکنه میتونه نشون بده چجوری ثانیه ها میتونن مثل یه استخر با عمق چندین‌متری عمل کنن، درد مثل یه وزنه سنگین تو رو در هر لحظه بیشتر از قبل پایین میبره و بیشتر از قبل باعث میشه با خودت فکر کنی که آیا... سطح آب با اون همه شکست نوری که توسط موج هاش ایجاد شده و اون ندایی که بهت میگه اون بالا راه نجاته، واقعیه؟...
درد باعث نمیشه چیزی رو باور کنی یا بخوای، مثل یه زهر بدون پادزهر بهت تزریقشون میکنه، زنجیر خودشو از ته استخر مثل مار می‌پیچونه تو گردنت و تو قلبت نفوذ میکنه.
قلب ها، هرچقدر با مهربونی بزرگ تر شن با درد هم سنگین تر میشن.
منظورم واضحه... اونی که بیشتر و خالصانه تر محبت میکنه قلبش بیشتر جا برای دردها با وزن های کم و زیاد پیدا میکنه و لحظه های عمیق تری از انسان های عادی تجربه میکنه.
اینقدر ناخواسته تو این عمق فرو میره که حتی ممکنه دیگه سطح آب رو هم نبینه، چاره‌ایی نداره جز عوض کردن معنی زندگی.
نمیتونه بدون سکوت زندگی کنه و روزی اگر کاشی های ابی رنگ استخر رو حس نکنه و بفهمه آزاده انگار له میشه و دست و پا میزنه حتی عمیق تر از قبل فرو بره... عادت میکنه به قلب سنگینش، به زهر تلخش، به سکوتی که آب توی گوش هاش مچاله میکنه، به تا ابد شکستگی داشتن،
به تنها بودن... تنها مردن.

ایران دوره قاجار نشسته بود انواع و اقسام کشورا میومدن دوتا کلاه میزاشتن رو سر میرفتن

تو زندگیم لوس تر از ترکیان ندیدم