لب‌برلب او، فدای انگشتانش
سیگار شدم، عصای انگشتانش
انگار که زندگی همان دوران بود
جان کندنِ لابه‌لای انگشتانش

جواد افرا

بادِ صبحی که چنین با ناز
گیسوی سروِ سهی را می‌زند شانه
چند گامی پیش
سخت گرمِ یکه‌تازی بود
با سرِ یک قاصدک در حال بازی بود

اکرام بسیم

@ikrsim

آن شب ما در حال و هوای نخجیر
کردی خاک ابرِ پهلوان‌پنبه به زیر
آن‌شب ماهِ تمامِ رقصنده در آب!
نخ می‌دادی به چند تا ماهی‌گیر؟

جواد افرا

که صدا به رنگِ خیال شد.

عالمی زین بزم عبرت مفلس و مأیوس رفت
کس‌ نشد آگه‌ که‌ چیزی‌ داشت‌ با خود یا نداشت

هرچه پیش آمد همان رو بر قفا کردیم سیر
یک قلم دی داشتیم امروز ما فردا نداشت

حرص هر سو، ره برد بر سیم و زر دارد نظر
زاهد از فردوس هم مطلوب جز دنیا نداشت

تا ز تمکین نگذرند آداب‌دانان وفا
شمع‌ محفل در سر آتش داشت زیر پا نداشت

تا بیابان‌مرگِ نومیدی نباید زیستن
هر‌ کجا رفتیم ما را بی‌کسی تنها نداشت

دوری‌ام زان آستان دیوانه‌ کرد اما چه سود
آنقدر خاکی‌ که افشانم به سر صحرا نداشت

چون نفس بیدل نفسها در تردد سوختم
گوشه‌ی دل جای راحت بود اما جا نداشت

بیدل دهلوی

به باغ‌مان دم اردیبهشت جان بدهد
اگر خزان به درختان‌مان امان بدهد

خزان درخت جوان را شبانه كرد عصا
كه مزد كوری و پیری به باغبان بدهد

تو هم درخت جوان! در كنار شاعر باش
كه با غزل به تو آرامش روان بدهد

نمی‌شود كه چشیدن ز میوه‌ات آسان
مگر اشاره تو راه را نشان بدهد

چكد ز كاسه‌ی چشمان تو شراب نگاه
كجاست قسمت من دستم استكان بدهد؟

نشسته‌ام سر راهت چنان درخت كهن
مگر غرور نگاهت مرا تكان بدهد

تو می‌روی و پس از تو همیشه تنهایم
خدا نخواست به ما وصل جاودان بدهد

غلامعلی مهدی‌خانی (مجرد)

دل را سپر تیر بلا ساخته‌ام
در بازی آب و آتش انداخته‌ام
در پای قمار زندگی آخر کار
هر جور حساب می‌کنم باخته‌ام

زری قهارترس

نی‌نوازی علی شفیعی