A Monster In Paris
Persian Soundtrack
?

@ABandwater | ? آب

اگه یک دهم این خواب آلودگی هایی که تو روز دارمو،
تو شب داشتم الان نصف مشکلاتم حل شده بود.

@ABandwater | ? آب

نوشتن در شب وایبی شبیه به این داره که از بالای یک کوه، به خیمه‌های نیمه‌روشن قبیله‌ای که در اون زندگی می‌کنم، نگاه کنم، وقتی ستاره‌ها گرد ماه می‌چرخن. صدایی شنیده نمیشه و فقط شب‌زی‌ها بیدارن، مثل من. اگر خوش‌اقبال باشم، شاید گرگی تنها هم در شرق زوزه بکشه و روحم رو صدا بزنه. در من اثری از هر آدمی که روزی در زندگی‌م دیدمش، خوندمش، یا شنیدمش وجود داره؛ و در شما هم. و من این بودن‌ها رو، سخت و آسون، خواسته و ناخواسته، دنبال خودم می‌کشم. و حالا می‌دونم که در قلبم درخششی هست، که برای مدت‌ها مانندش رو ندیده بودم. آتشی که زنده‌ست و من در اون می‌سوزم.

واقعاً هم ضرر کردم.
چشامو هرجایی جز روضه تر کردم،
ضرر کردم.

@ABandwater | ? آب

گاهی بعد از یک عمر، انگار ثانیه‌ای گذشته؛ و گاهی بعد از یک ثانیه، انگار عمری گذشته. اولی قصه‌ی یک حسرته، و دومی داستان یک شوق.

گندالف [هنگام خداحافظی، به عقاب‌ها] گفت: "باشد که باد زیر بال‌های شما بِوَزَد، و شما را ببرد آنجا که خورشید بادبان می‌کشد و ماه قدم می‌زند."

عقاب‌های باستانی کوهستانِ شمال، سرآمد همه‌ی پرنده‌ها هستن: مغرور، قوی، و بزرگ‌منش. و گندالف، که از قدیمی‌های سرزمین میانه‌ست، به خوبی می‌دونه که موقع خداحافظی با یک عقاب، نمیشه فقط گفت: "خداحافظ، دوست من؛" که باید رسم ادب رو به جا آورد. و تالکین در شخصیت‌پردازی چقدر هنرمندانه به این ظرافت‌ها توجه کرده! در سرزمین میانه که گونه‌ها و نژادهای متعددی وجود دارن، گندالف کسی‌ست که به خوبی می‌تونه با هر کدوم ارتباط برقرار کنه. او می‌دونه با یک دورف چطور باید احول‌پرسی کرد، با یک هابیت چطور باید شوخی کرد، و از یک عقاب چطور باید خداحافظی کرد. و این‌ها یک نتیجه‌ی قطعی داره: گندالف در همه‌ی این اجتماع‌ها، جادوگری محترم محسوب میشه، چون بر آداب و رسوم همه‌شون تسلط خوبی داره.

در جایی نوشته بود: "عقاب‌ها گندالف رو هم‌تراز خودشون می‌دونن، چون او سنت‌های اون‌ها رو آموخته و بهشون احترام میذاره."

فکر می‌کنم ابداع اسم برای کسی یا او رو به شکلی خاص صدا زدن، نشونه‌ای از صمیمی شدنه. و بعد از اینکه نزدیک شدن از حدی پیش‌تر بره، به طور ناگهانی رخ میده. و این‌ها بخشی از هویت و معنا و اشاره‌های رمزآلود اون ارتباط میشن که اون دو نفر به خوبی مفهوم‌شون و بک‌گراندشون رو می‌دونن، اما دیگران در معنی ظاهری متوقف میشن یا اصلا نمی‌تونن معنای اون‌ها رو بفهمن.

‏اونايی كه ميدونن
‏كجا خودشون رو به نفهمی بزنن
‏خيلی آدمای فهميده‌ای هستن.