همه‌ی اُمیدم پرکشید.

«مثل یک گنجشگ خیس، تو یه جنگل بی‌درخت.»

چقدر قلبم باهات غریبه شده دختر. چیکار کردی با خودمون؟

زهره فرستاد؛
و من سعی کردم به چیزهای خوب فکر کنم
چون زنده‌ایم به امید، به رویا، به فردا
چون چاره‌ای نداریم، باید دووم بیاریم

قلبم از شدت تنشی که تومه، یه جا بند نمی‌شه. زنده بیرون میام از این‌روزها یا نه رو نمی‌دونم، ولی می‌دونم دیگه حتی از یادآوری اینکه چی می‌خوامم می‌ترسم.

هیچوقت اون‌چیزی که از دور به نظر می‌رسه، شبیه اون‌چیزی که واقعا هست، نیست.

یه‌سری پیام‌ها هست که وقتی گذرم بهشون میوفته، می‌گم کاش با خوندنشون یاد من بیوفتی.

اگه اجازه بدید که من دیگه کم بیارم.

پر از تناقضم، همون لحظه که ته دلم نورِ امید روشن میشه، تاریکی و ترس به روحم چنگ می‌ندازه.