..."نه زِ یاری، نه زِ دیّار و دیاری، باری..."
□

°
#valentineday

الف. چند روزِ پیش برای اولین بار در زندگی برنده بلیط بخت‌آزمایی یا به قول این‌ها "لوتو" شدم. چقدر برنده شدم؟ برنده یک بلیطِ دیگر. یعنی برنده یک بار دیگر اقبال را امتحان کردن، شدم برای یک روزِ بعد... که خب پوچ بود. برنده یک روز انتظار و خوش‌بینی ‌بیشتر شده بودم؛ برنده دو قدم دیگر به سوی سراب، به سوی آن برق‌برق‌های روی آسفالت وقتی تا چشم کار می‌کند کویر است.
بهترین اوقاتی که در زندگی داشته‌ام شبیه آن بیست و چهار ساعت امیدواری بیهوده بوده است؛ دلخوشی به امکانِ یک اقبالِ نامنتظر، ناممکن... "اگر بشود"...
امسال تابستان دو ماهی در این حالِ برنده شدنِ یک "ممکن" بودم و چنان سیلی ناممکنی و بازندگیِ تام و تمامی خورد توی صورتم که ده دور دورِ خودم چرخیدم تا بتوانم روی زمین صاف بایستم؛ که نشده هنوز... عقب‌تر می‌روم: کمتر از دو سال و نیم پیش... بلیط همه‌مان انگار برده بود به وعده فردا، به وعده یک "جهان ممکن"... دورتر می‌روم،... بالاتر... همه‌ اقبال و بخت‌ها انگار همین بوده، در همین حد...
ب. با پوزخند همه می‌گفتند که "سرمای اینجا را ندیدی تو". راست می‌گفتند. گویا هنوز هم که یک جور تا توی استخوان یخ زده‌ام آن "سرمای اینجا" نیست به برکتِ گرمایشِ زمین...
جیم. من اینجا چه می‌کنم؟
دال. داروهایم را، آن‌ها که قرار بود موجبِ به یک ور گرفتنِ جهان شود را سر خود قطع کرده‌ام. نمی‌خواهم این خوش‌بینی و خوش‌باشیِ شیمیایی را.
ه دو چشم. اوایل تابستان بود که اینجا نوشتم بیا و دوپامین من باش، سروتونین، اکسی‌توسی و همه آن‌ها که جهان کمتر سیاهی پیش چشم آدم می‌گذارد. گمانم به صدای بلند گفتم... آه تابستان لعنتی! آه زمستان لعنتی‌تر!
واو. تعویق اعدام محض رضایت گرفتن پای چوبه، اعاده دادرسی و دادخواست... زمان خریدن. بیهوده زمان خریدن...
ز. بابا، وقتی من بچه بودم، خیلی بچه بودم بلیط بخت‌آزمایی می‌خرید. شب‌های تعطیل که تلویزیون شماره برنده را اعلام می‌کرد کسی جیک نمی‌زد. برگه‌ها را جلویش می‌چید و عدد به عدد مطابقت می‌کرد. برنده نمی‌شد و بعدش می‌رفت زیر درختِ زبان‌گنجشکِ حیاط سیگار می‌کشید.
ح جیمی. ته برگِ پوچ بلیط‌ها و نسخه داروها را توی آب ترید کنم به خوردِ سگِ سیاه بدهم. این هم کاری‌ست برای خودش.

https://youtu.be/oYcaDHEnhbU?si=b3XPZuAJZ138zQ6_

مراسم خاکسپاری محمد مختاری
پاییز ۱۳۷۷
فیلمی از آرمان نجم

در اولین برف...

بخش نخست از متن پژوهشی دقیق دربارهٔ قتل‌های زنجیره‌ای سیاسی؛ بخشی ناشنیده و ثبت ناشده از عوامل نفوذی فرهنگی در کانون نویسندگان و اهل اندیشه...

https://bidaran.info/spip.php?article550=&s=08

ساکنان تورنتو

شنیدن در مورد این کتاب از یک جوان دهه هشتادی خوشایند بود

قطعهٔ «اسب»

ترانه، ملودی و صدا: سپیده رشنو

ما زنان تیزپا، با ترانه‌هامان
از تمام شهرها، ظلم و بر کنیم

تازیانه‌ها را، از تمام تن‌ها
برکشیم و از جا، زخم و بر کنیم

بر تمام چوب‌ها، پارچه‌های جور را
شعله می‌کشیم و ترسو خط زنیم

اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم

کودکان‌مان را، برکمر بندیم و با
قصهٔ رهایی، به خواب می‌بریم

گیسوان‌مان را، چون سیاهِ شب‌ها
سربلند و زیبا، شانه‌ می‌کنیم.

بر تمام دارها، با دو پای کوبان
رقص زندگی را، دوره می‌کنیم.  

اسب و سرکشیم ما، اسب و سر کشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم

https://t.me/sepideh_rashnu