عاشق شو ورنه روزی کار جهان سرآید _ حافظ _ روزی نیست که سخنی از حافظ به ذهنم نیاید، بی‌آنکه زحمتی بر احضار کردن آن سخن کشیده باشم، مصرع‌ها انگار بر من نازل می‌شوند. و پس از آن ذهنم دورتادور آن بیت می‌گردد، چون زمین بر گرد خورشید، روشن می‌شوم. پس از مصرع…

عاشق شو
ورنه روزی کار جهان سرآید

_ حافظ

_ روزی نیست که سخنی از حافظ به ذهنم نیاید، بی‌آنکه زحمتی بر احضار کردن آن سخن کشیده باشم، مصرع‌ها انگار بر من نازل می‌شوند.

و پس از آن ذهنم دورتادور آن بیت می‌گردد، چون زمین بر گرد خورشید، روشن می‌شوم.

پس از مصرع یاد افاضات ملاصدرا افتادم درباب نفس(روح) که خلاف باور عامه و خلاف ابن‌سینا معتقد(اینجا نام اعتقادات و منیفست‌نویسی را فلسفه گذارده‌اند و از همین رو رونق نام فلسفه را از میان برده‌اند و به هر یاوه‌گویی، فلسفه بافی می‌گویند) بود:

نفس(روح) از جایی بر جسم عارض نمی‌شود، فرود نمی‌آید، جسم هم زندگی پیشینی نداشته، در بدو تولد جسم انسانی، روح در آن متولد می‌شود و در طول زندگی به امکان رشد رفتاری و اخلاقی، روح پرورش میابد و به کمال می‌رسد و یا از دست می‌رود، نابود می‌شود.

کمال روح عاشقی است و خواهش عاشق پیوستن به معشوق است، پیوستن برای فنا، پیوستن و گم شدن در معشوق، چون قطره آبی که به جریان رودخانه به سمت دریا در جریان است، چون گم شدن قطره در دریا:

«قطره چون واصل به دریا گشت
دریا می‌شود.»_ صائب

_ راجعون، به معنی باز می‌گردند؛ فلسفه‌ی ملاصدرا بیشتر از آنکه شاهدی تجربی، منطقی بر باور خود بیاورد، شاهدی از قرآن بر اثبات صدق باور خود می‌آورد و به یک راجعون، بهشت و جهنم را از یاد میبرد و عشق می‌زاید، عشقی که پیشترها حافظ و مولانا پرورده بودند.

ز عقل اندیشه‌ها زاید که مردم را بفرساید گرت آسودگی باید: برو عاشق شو ای عاقل _ سعدی _ این حکم، باید در پس یک دوره‌ی عقلانیت‌محور بروز کند_ چنانکه در اندیشه‌ی غرب، مکتب رمانتیک پس از دوران عقلانیت و کانت برچسب افسرده و افسردگی را به عقل چسباندن و شور زندگی…

«در همان هنگام که فرزندت را می‌بوسی، بدان و آگاه باش که روزی او نیز دیگر نخواهد ماند.» _ اپیکتتوس مقاله‌ و یادداشتی نیست که از فلسفه‌ی رواقی‌ها نوشته شود و این جمله در آن نباشد، نهادینه شدن همین جمله در جان و ذهن آدمی برای دریافتن زندگی کافی است: آنگاه که…

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

ای بر در سرای‌ات

غوغای عشق‌بازان

_ سعدی
_تصویر

_ مصرع‌های شعر چنان استقلال‌صوری_ معنایی از هم دارند که می‌شود هر مصرع را چونان قطعه‌ی کامل خواند و پنداشت.

_دفتر به دفتر، بسا دفتر شعرهای شاعران بسیاری را تورق کنیم و در تمام دفتر مصرعی هم‌پای یک مصرع این شعر نیابیم.

_ ملاک نانوشته‌ای سنجش شاعران بزرگ چنان است که اگر شاعری پنج_ شش قطعه شعر خوب گفته باشد، او را در زمره‌ی شاعران نامی جهان می‌نشانند، سعدی را چنین قطعاتی بس که نامش را بر سربرگ شاعران جهان بگذارند.

_ سفرهای بعید را دوست‌تر دارم، مثلن سفر به سال هشتاد و هفت و نشستن در صندلی تالار وحدت و شنیدن و تماشای این کنسرت و فراموش کردن هر آنچه پس از این سال اتفاق افتاد که هر آنچه ناشنیدنی بود شنیدم و چه‌ها که دیدم.

-اینطور??

خوبی مقصد این است که نباشد.

ولادیمیر: چی می‌گن؟

استراگون: از زندگی‌شون حرف می‌زنن.

ولادیمیر: زنده بودن بس‌شون نبوده.
باید درباره‌ش حرف بزنند.

_ساموئل‌بکت، در انتظار گودو

_ از کارکردهای حرف زدن، یکی حرف زدن از زنده‌بودن‌ست برای از یاد بردن زنده‌بودن، برای تحمل زنده‌بودن.

کوری زیرکانه نیز هنری است که می‌باید آموخت.

_ چنین گفت زرتشت، نیچه