"واژه ها در من ماندند و در من مذاب شدند و در آن سرمایِ زندگی سوز، واژه ها در وجودِ من بستند."

_از: بارِ دیگر شهری که دوست می‌داشتم.

تو خیلی دوری.

قشنگی های وجودِ یک آدم میتونه تا سال ها و قرن ها بعد، هنوزم رو این کره ی خاکی بمونه گرچه تو زمونه ی خودش خیلی غریب بوده. مثل همین ایستگاه صلواتی ها و جوونای سینی به دستِ کنار خیابون، بوی اسپند، شور و شوق در عین غم و اندوهِ درون آدم ها و حس همدلی که همه رو بهم نزدیک کرده و همه ی این بریز بپاشا، بخاطر آدمی که فقط هفتادو دو نفر یارِ واقعی داشت. و بعد ها در وصفش میخونن که: « این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست».

بهم میگه نگاه نکن کی بَده. نگاه کن کی بدش کرد.

که به قول بزرگ علوی:
بعضی از فکرها تو سر آدم خیلی دیرتر از پلاستیک تجزیه میشن‌!

«خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم».

اوس کریمِ عزیزم؛
مجبورم نکن یه وقتایی بگم : نمیشه که نباشی.

در واقع ما برایِ چیزی جز آینده زندگی نمیکنیم.
وگرنه که ایتس فاکینگ بورینگ.

آقای رویایی یه چیزی میدونسته که گفته: « زمانِ درازی نگاهم کن، تا برایِ تو جالب شوم».