وابسته‌ی سکوت بودم، دلبسته‌ی تاریکی. آنقدر در خود فرو رفته بودم که به تنهایی اعتیاد پیدا کردم. دیگر نمی‌توانستم عزیزانم را حفظ کنم. یک به یک با سردی و سکوتم از خودم طردشان کردم. می‌دانستم که بزرگ‌ترین لطمه را به روحم می‌زنم. می‌دانستم تنها می‌مانم. می‌دانستم در تله‌ای که برای خودم ساخته‌ام گیر می‌افتم؛ اما توان مقابله با آن را نداشتم.

همه‌ چی برام مبهم و نامشخصه، از حال الانم تا آرزوها و برنامه‌ ها و آینده مثل آدم عینکی‌ای که عینکش رو گم کرده باشه و بدون اینکه چیزی ببینه به مسیرش ادامه میده معلوم نیست اصلا اون مسیری رو میره که دلش می‌خواد یا نه، ممکنه ته یکی از این مسیرهایی که نمی‌بینه دره باشه، همه‌ چی مبهم و سخت و ترسناکه.

اتاق برایش در سکوتی طاقت فرسا فرو رفته بود
سکوت غالب و سنگینی که به صدای تپیدن نبض شقیقه هایش منتهی میشد سکوتی که در تپش های نامنظم قلبش و سردرد فجیعش خلاصه و به مرگ لبخند ِ بی روحش منجر شده بود!

بهش‌اینو‌بگید‌که‌من‌یه‌ولگرد‌نیستم..!

صدای نفساش تو سالن خالی به وضوح شنیده میشد. مشتایی که با آخرین توان به دیوار کوبیده میشدن و قطره‌های عرق سرد که با اشکای داغش تضاد دردناکی رو ایجاد کرده بودن. کی میدونست چه اتفاقی باعث شده بود این مرد سنگی اینطور بهم بریزه و مشتاش رو پی‌درپی حواله‌ی دیوار کنه اونم درست وقتی کیسه بوکس لعنتیش دوقدم اون طرف‌تر خاک میخورد؟! کی میتونست این وضعیت رو درست کنه جز کسی که باعث به وجود اومدن این شرایط بود؟! دستشو روی صورتش کشید تا اشکای مزاحمش پاک شن، طبق عادت زبونش رو روی لبش کشید و طعمِ نجس خون و شوری اشک رو تو دهنش حس کرد. پوزخندی به حال داغونش زد وهمینطور که باند دستشو باز میکرد لب زد:
- شده بکشمت و جسدتو برای خودم نگهدارم،اینکارو انجام میدم.

چشم پاک میکنم

یکی زحمت بکشه پاک کنه اینجا رو

یکی زحمت بکشه پاک کنه اینجا رو

امروز واقعا خسته کننده بود اما تایمی که با ملیسا اینا بودم >>>>>