از این قضیه که تجربه گرونه هیچ خوشم نمیاد. باید می‌تونستیم زمان و منابعمون رو پاز کنیم، یکم کسکلک کنیم، بعد که فهمیدیم چی به چیه پلی کنیم.

چرا سگ نه؟

چرا گربه؟

برای روزها، سال‌ها و ساعت‌ها خودم رو سرزنش می‌کردم که چرا درگیر افسردگی هستم. چرا بعد از اینهمه سال درمان و دارو درمانی نتونستم کامل ازش رها بشم، چرا؟
که یادم افتاد ما توی ایران زندگی می‌کنیم. اصلا تعجبی نداره که حالمون خوب نیست. اصلا جای سرزنش وجود نداره. شاید همینکه بپذیریم حقایق این کشور هرکسی رو افسرده و مغموم می‌کنه، خیلی بهتر از این باشه که بخوایم خودمون رو مجاب کنیم یک زندگی غیر واقعی داشته باشیم. ما انسانیم، ماشین نیستیم و برام عجیبه که اینهمه مدت این رو نفهمیده بودم. همه‌ش از خودم انتظار داشتم مثل آدم‌های اروپایی توی فیلم‌ها/ویدیوها زندگی کنم و فارغ از اینکه اون‌ها هم لزوما واقعی نیستند، چرا انتظار داشتم با شرایط ایران اصلا بتونم اونقدر انرژی و امید داشته باشم؟
امید دارم، انرژی هم همینطور. اما اصلا تعجبی نداره که توی ایران افسرده هستم. اصلا تعجبی نداره که هرجای دیگه از جهان هم درد این جغرافیا رو به دوش خواهم کشید. شاید همینکه این موضوع رو بپذیرم، خودش قدم بزرگی باشه. حداقل از خودم عصبانی نمیشم که چرا در چنین شرایطی عصبانی و غمگین شدم. این احساس طبیعیه منه. احساس همه‌ی ماست.

چرا خورشید می‌تابه؟ چرا می‌چرخه زمین؟

«تجربه‌ی کسی، انکار تجربه‌ی متفاوت دیگری نیست.»

ولی بالاخره یک‌روز زندگیم نظم می‌گیره پا میشم میرم خارج شهر یه خونه با مزرعه بزرگ میخرم از این آدمای مادرجنده فاصله می‌گیرم از این اینترنت کیری هم همینطور
به مزرعه ام میرسم هفته ای یکبار میام شهر میرم طومار کتابای نخونده ام رو از شهر کتاب میخرم میارم می‌خونم طومار فیلم های ندیده ام رو هم میارم جلو دونه دونه میشینم میبینم رو‌ اخلاقای گهم کار میکنم مدیتیشن میکنم یدونه کره خر و گاو و گوسفند میارم خلاصه میرم واقعا یروز تموم اینکارا رو میکنم من برای این زندگی شهری کیری و‌ زندگی بین این ادما ساخته نشدم