بلخره یه آهنگ که تونست حس موقع خداحافظی رو توصیف کنه. :))

هر شب این ساعتا از راه دورم حس میشه بودنت ؛

فقط دستای اون بلدن چجوری بغلم کنن که آرامش کل وجودمو بگیره.

بلاخره چهارمین پاییزمونم رسید جونم.

واقعاً «دوستت دارم‌‌.» برای ابراز میزان علاقه‌م کافی نیست.

دستانت را به من سپار شاید سرخ‌ترین جامه‌ی انار را به تن نازک سبز برگ پوشاندیم و آبی‌ترین درخشان آسمان را به تن چوبین پنجره‌ها بافتیم دستانت را به من سپار شاید در خواب لطیف آزادترین پرنده‌ی باغ خفتیم و در تمام چنارهای صدساله‌ی سبز شهر روییدیم. دستانت را به من سپار شاید در درخشان‌ترین لالایی آرام دالان‌های خورشید زیستیم آبیِ من.?

گفتی دوستت دارم؛ و من به خیابان رفتم!
فضای اتاق برای پرواز کافی نبود...

من اگر میتونستم زیبایی هات رو توصیف کنم حتما یک کتاب هزار جلدی مینوشتم از تمام ریز به ریز زیبایی هایی که داری؛ مثلا اخم کردنت که چقدر اون خط می‌تونه قشنگ باشه یا خنده هات که مثل هیچکس نیست با همه فرق داره و یه جوریه یا شایدم راه رفتنت که چقدر قشنگه من اگر میتونستم از زیبایی های تار تار موهات هم مینوشتم اما حیف که من چشمی برای دیدن همه زیبایی رو ندارم.

حرفامون ، ناز کشیدنش ، رویاهامون ، چیزایی که میخوایم باهم تجربه کنیم ، برنامه چیدنامون ، هموار کردن مسیرمون ، ذوق هامون و پله پله تجربه کردن هدفامون خیلی شیرینه. :))