بالاخره:)))🍃

تو آهسته آهسته بلند می‌شوی، راه میوفتی و می‌روی. در این راه رفتن بارها و بارها دست و بالت زخمی می‌شود اما آبدیده می‌شوی و می‌آموزی که از جاده‌های ناشناس نهراسی، از مقصد بی‌انتها نهراسی، از نرسیدن نهراسی. تنها بروی و بروی و بروی🪽

من بعد از اینکه اورثینک خفه‌ام کرد:

و اینجوری شد که..

خدایا خواهش میکنم تاریخ رو دوباره برام تکرار نکن. چیزایی که من توی گذشته تجربه کردم تلخ‌ترین چیزی بود که برای یه دختر ۱۴ ۱۵ ساله اتفاق افتاد. هیچکس نمیدونه اون دوران چقدر برای من تلخ، ترسناک و پر از تنش بود. هیچکس نمیتونه بفهمه که من چقدر از همه لحاظ تحت فشار بودم. هیچوقت یادم نمیره که دوازده شب به بعد لرزش بدنم شروع میشد، استرس حمله میکرد سمتم و منو بیخواب میکرد. هیچوقتم یادم نمیره که از ترس غذا نمیخوردم و یک انسان منفعل، افسرده و ترسو بودم. من اون زمان هیچ پشتوانه یا کسی که درکم کنه رو نداشتم. فقط و فقط و فقط خودم بودم، با اون سن کم جنگیدم و از منجلاب اومدم بیرون و خودمو ساختم. طول کشید ولی خودمو جمع کردم. طول کشید ولی رسیدم به این ادمی که هستم، به این ادمی که تاحدودی مورد علاقه‌ی خودمه. خیلی اذیت شدم و اصلا نمیتونی تصور کنی چقدر داغون شدم ولی تونستم به اینجا برسم. خدایا، ازت میخوام دوباره اون دورانو واسم تکرار نکنی چون نمیتونم قول بدم که دوباره خودمو جمع کنم و برگردم به زندگی عادی. من نمیتونم، بخدا کشش ندارم که دوباره اونطور داستانایی رو حل کنم. لطفا هوای منو داشته باش، مخلصتم بخدا?
-پری

کلاس آئین نامه خیلی خسته کننده‌اس-

کلاس آئین نامه خیلی خسته کننده‌اس-

نمی‌دونم، شایدم باید بگم "در ستایشِ‌رنگِ‌آبی"?