نویسنده چیزی برای خود ندارد.

اینجا انگار یه کوزه شراب رو دو دستی برات کج کرده تو پیمونه ت!

بالای سرم سکوت
و
آسمان پر از باران
باران از من رد می‌شود
و دیگر دردی ندارم.
زیر زمزمه سرد ستاره‌ها
آخرین پل را آتش زدیم
و همه چیز به ورطه افتاد.
من آزاد خواهم بود
از شر و از خوبی،
روحم روی لبه چاقو بود.

آزادم مثل پرنده‌ای در آسمان
آزادم و یادم رفته که ترس یعنی چه
آزادم مثل یک باد وحشی
آزادم! واقعاً و نه در خواب!

بالای سرم سکوت
و آسمان پر از آتش
نور از من می‌گذرد
و من دوباره آزادم.

آزادم از عشق و دشمنی
از حرفهای پردردسر،
از یک سرنوشت از پیش‌معلوم
از پابند زمینی،
از شر و از خوبی...

به قول کامو، گرفتاری این نیست که ما تنهاییم، اینه که نمی‌تونیم تنها باشیم. عجب گیریه‌ها! به قول خودش حاضرم همه چیزم رو بدم که از هر چیز متصل به دنیای انسانی کنده بشم.

الان کجایی ای اراده آزاد؟
موقع دیدن سپیدهِ نوازشگر با کی هستی، جواب بده
با تو چه خوب است و بی تو چه بد
گرده و گردن شلاق را تحمل میکنند

آفتاب من، نگاهم کن
دست من مشت شده
اگر هنوز هم باروت داری آتشش کن
ها، همینطور!

چه کسی رد مسیر متروک را میگیرد؟
تمام سرهای شجاع و قوی خود را فدا کردند، در میدان و در نبرد
کمترشان در یادها روشن ماندند
به جز در ذهنی هوشیار با بازوی قوی در صف نبرد

الان کجایی ای اراده آزاد؟

مادام!

نامه‌های شما به جنگ و گریز می‌مانند و حکایت دیدار و پرهیزند. با اجازه‌ای که برای دیدارتان می‌دهید در من هوس شدیدی برمی‌انگیزید و درست وقتی نامه به دستم می‌رسد رفته‌اید! مشتاق و آرزومندم.

… نمی‌گویم رنج سالی را که گذشت به باد فراموشی بسپارید زیرا حافظه گنج‌گران سرِ قلب‌های مجروح است.

پروست به همسایه ندیده‌اش خانم ویلیامز