@niroiedaroni

صلح ذهنی، با مدیتیشن و از طریق غیبت فکرهای متنوع به دست آورده می‌شود. وقتی که مراقبه {Dhyana} برای یکبار به خوبی استوار گشته باشد نمی‌تواند از دست برود، بلکه حتی وقتی که در کار مشغول هستید، بازی می‌کنید یا حتی می‌خوابید نیز به طور خودکار ادامه خواهد یافت. او باید آنچنان عمیق ریشه بدواند که حالت طبیعی باشد.

باگوان شری رامانا ماهارشی
CONSCIOUS IMMORTALITY
صفحه شصت و یک

@niroiedaroni

سؤال : بر چه چیزی باید مدیتیشن باشد؟
هر چیزی که ترجیح می‌دهید ،اما باید بر یک چیز بچسبید. مدیتیشن جنگ را نیز دربر می‌گیرد . به محض آنکه شروع کنید تا مدیتیشن کنید فکرهای دیگر شلوغ کرده ، نیرو جمع کرده و سعی خواهند کرد تا آن فکر واحد را پایین بکشند. آن یک فکر واحد باید با تمرین مکرر قوی شود. این نبرد همیشه در مدیتیشن اتفاق می‌افتد.

باگوان شری رامانا ماهارشی
CONSCIOUS IMMORTALITY
صفحه شصت و یک

@niroiedaroni

سؤال: بر چه چیزی باید مدیتیشن کنیم؟
ماهارشی : آن کسی که مدیتیشن می‌کند کیست؟ نخست آن پرسش را مطرح کنید. به عنوان مراقبه گر باقی بمانید، و آنگاه هیچ نیازی برای مدیتیشن کردن وجود ندارد. او حس فاعل بودن است که مانع مراقبه {Dhyana} است.

باگوان شری رامانا ماهارشی
CONSCIOUS IMMORTALITY
صفحه شصت و یک

@niroiedaroni

سؤال: آیا می‌توانم از کمک خارجی صرفنظر کرده و با تلاش‌های خودم به آن حقیقت ژرف بوسیله خودم نائل شوم؟
شری رامانا ماهارشی :
خود آن واقعیت مسلم که در تصرف طلب جستجوی خویش هستید تجلی رحمت الهی است.
...
او ساطع در قلب معنوی ، در آن وجود باطنی ، آن خویش واقعی است.
او شما را از درون ترسیم می‌کند.
شما باید سعی کنید تا از بیرون وارد شوید.
تلاش شما آن جستجوی جدی، آن حرکت باطنی ژرف، رحمت الهی است.
بدان خاطر است که می‌گویم نه هیچ جستجوی واقعی بدون فیض رحمت الهی هست و نه فیض رحمت الهی برای کسی که در جستجوی خویش نیست فعال است. هر دو ضروری هستند.

باگوان شری رامانا ماهارشی
Be as you ar

@niroiedaroni

مهندسی پرسید : " به نظر می‌رسد که حیوانات به قوانین خود علیرغم محیط آن‌ها و شرایط متغیر وفق پیدا می‌کنند. درحالیکه انسان قانون اجتماعی را به باد مسخره گرفته و با هیچ سیستم معینی مقید نمی‌شود . به نظر می‌رسد که او رو به انحطاط می‌گذارد درحالیکه حیوانات ثابت هستند. آیا اینطور نیست؟"
ماهارشی : (پس از مدتی طولانی). اوپانیشادها و متون مقدس می‌گویند موجودات انسانی فقط حیوان هستند مگر آنکه موجوداتی باشند که خویش واقعی را تجلی واقعیت بخشیده باشند. احتمالاً آن‌ها حتی بدتر هستند.

باگوان شری رامانا ماهارشی
از گفتگوها

@niroiedaroni

من و منیت! شناخت معنوی(Jnana) باور آن است که " آه , پروردگارا , این تو هستی که همه چیز را عملی می‌کنی. فقط تو از آنِ من هستی . علاوه بر آن , همه این‌ها – خانه , خانواده , نزدیکان و عزیزان , دوستان و سرتاسر گیتی – همه از آن تو هستند. براستی که همه چیز از آن تو است". و جهل (Ajnana) باور آن است که من همه این را انجام می‌دهم ; من فاعل امر هستم. این خانه من , خانواده من , فرزندان من , دوستان من و همه فعالیت‌های دنیوی است."

بگوان شری راماکریشنا

@niroiedaroni

تنها تفحصی که به درک واقعیت خویش منجر میشود، جستجوی سرچشمه کلمه "من" است.

The teachings of Ramana Maharshi in his own words
صفحه 119
نوشته آرتور آسبورن

@niroiedaroni

وقتی واقعاً بخواهی از این رؤیای زمینی آزادشده باشی , هیچ قدرتی وجود ندارد که بتواند تو را از نائل گشتن رستگاری بازدارد. هرگز به آن شک نکن! رستگاری تو نباید بدست آورده شود – او همواره از آن تو است , زیرا تو به شکل خداوند ساخته شده‌ای. فقط باید به درون برگردید برای یافتن او در تجلی بخشیدن خویش واقعی شما، روح به شکل خداوند ساخته شده.

پاراماهامسا یوگاناندا

@niroiedaroni

شادمان بودن بدون خردمند بودن امري ممكن است اما اين نوع شادماني حقيقي نيست. همان چيزي است كه مردم آنرا خوشحالي مي نامند. مي آيد و مي رود و زودگذر است. هميشه تو را در ناكامي و نااميدي كامل ترك مي گويد. بهاي آن سنگين است و ارزش پرداختن اين بها را ندارد. همچنين خردمند بودن بدون شادمان بودن امري ممكن است اما اين نوع خردمندي نيز كاذب و دروغين است. همان چيزي است كه به دانش معروف است. چيزي قرض گرفته شده از ديگران، باري بر دوش است.هر چيزي كه از تجربه خودت برنخيزد بندگي و اسارت است. مي تواند « ‌خود » ‌تو را تقويت كند اما نمي تواند خويشتنت را بر تو آشكار كند. جوينده واقعي بايد شادماني و خرد را با هم بيابد. و به راحتي مي توان هر دو را با هم يافت، زيرا آنها همچون دو بال يك پرنده هستند. مراقبه كن تا از يك سو شادمان شوي و از يك سو خردمند. اين دو همزمان با هم بصورت متقارن رشد مي يابند. در نهايي ترين حالت، شادماني خرد مي شود و خرد شادماني.

#اشو

@niroiedaroni

گفتگو با آنامالای سوامی
شما فقط می‌توانید جریان فکرها را با رد کردن هر علاقه‌ای در آن‌ها متوقف کنید.
اگر در آن سرمنشأ، در خویش باقی بمانید، می‌توانید به آسانی هر فکری را که بر می‌خیزد گیر بیندازید. اگر فکرها را موقعی که برمی‌خیزند گیر نیندازید، آن‌ها جوانه زده، به گیاهانی تبدیل شده و ، اگر هنوز هم از آنها غفلت کنید، آن‌ها بصورت درختان تنومندی رشد میکنند.
...
اگر بتوانید به طور پیوسته از هر فکری که برمی‌خیزد هشیار باشید، و اگر بتوانید نسبت به آن‌ها آنچنان بی‌تفاوت باشید که جوانه نزنند یا نشوونما نکنند، شما در گریز از زنجیر‌های ذهن در راه خوبی هستید.
سؤال: این را برای مدتی انجام دادن، نسبتاً آسان است. اما پس از آن بی‌توجهی چیره شده و درختان دوباره رشد می‌کنند.
آنامالای سوامی : توجه پیوسته فقط با تمرین طولانی خواهد آمد. اگر واقعاً مراقب باشید، هر فکری در همان لحظه‌ای که پدیدار می‌شود حل خواهد شد. اما برای آنکه به این مرحله از انفصال برسید باید اصلاً هیچ‌گونه دل‌بستگی‌ (یا پیوستی) نداشته باشید.

Living by the words of Bhagavan
صفحه 348