دهنم صاف شد خدایااااااا

تاحالا شده دلتون برای خودتون بسوزه؟! خیلی خیلی غمگین و جالبه، فکرکن انقدر کسی درکت نکرده، پشتت نبوده، همراهت نبوده، که دیگه خودت شروع میکنی به دل‌سوزوندن برای خودت، و برای تسکینش‌ این ذهن روانی شروع میکنه دستور دادن برای آسیب زدن به خودت .

توچه‌کردی با دل‌ویرانه‌من؟!

و روزی میرسد، برای دیدن خوشی‌ها، فقط یک تلنگر کافی‌باشد!

و خدای‌من چشمانیست‌ که‌آن‌هارا میپرستم!

از جهان مانده‌ فقط جان‌که مرا ترک‌کند،
من چنانم‌که محال‌است کسی درک‌کند!

و بار دیگر، پشت کوهپایه‌های دیوانه قلبی با تارو پود خسته بیرون امد. قلبی که معاشر ان، سلانه‌سلانه به این‌طرف و آن‌طرف میرود.
دست‌هایش ازروی هوا سُر میخورند؛
پاهایش آواز آبشار میخوانند؛
ذهنش جنگی در میان دارد؛
گویی که اعتماد سوزن شده باشد.
پرده‌های خاک گرفته‌ی‌وجودش تک‌به‌تک کنار میروند‌ و روزنه‌ی غم پدیدار‌می‌شوند.
در چشم‌هایش گریستن زار میزند؛ اما قلبش قهقهه‌های عجیبی می‌زند.
نوای کلاویه‌های پیانو به‌گوش میرسد‌.
می‌گوید؛ چرا پناهگاهم ویران گشته؟!
و سپس لب میزند؛ خانه‌ای که درآن، صاحب‌خانه حضور نداشته باشد، جنون خط به خط به خانه اضافه میشود‌ و سرآخر چنان فرو می‌ریزد که رعشه به تن می‌اندازد،
نیم نگاهی به قلبش می اندازد.
آری، قلب او از جنون، آکنده شده بود.