دردم را می‌دانستی؛
می‌دانستی که از چه رنجورم. می‌دانستی که به التیام دادنت نیازمندم. می‌دانستی که نوازش دست‌هایت را بر روی زخم‌هایم می‌خواستم. همه‌ی این‌ها را می‌دانستی و برای همیشه تنهایم گذاشتی. تنهایم گذاشتی و من برای اَبد با درد‌هایی که برایم باقی ماند، گریستم.

که چه اندازه از تمام آدم‌ها متنفرم.

"دلم برات تنگ شده، به خوابم بیا پریزاد."

تمام ما در اوج جوانی هجوم هراسناک اندوه را از سر گذرانده بودیم. امّا آموخته بودیم که غم‌هایمان را زیر پیراهن‌هایمان، لابه‌لای ورقه‌ی کتاب‌هایمان، میان خنده‌هایمان در جمع‌های دوستانه، در گوش سپردن به نوار آهنگ‌ها و رقص‌های ناگهانی‌مان، در نوشتن‌های کوتاه و بلند، در نگاه‌های خیره به معشوقمان، در هر چیزی که نمی‌توان اندوه را در آن یافت، مخفی کنیم.

Maybe
hatin’ you’s the only way it doesn’t hurt.

«دردم را آغوش، بوسه و کلمات التیام نمی‌دهد.
باید نیمه‌شبی خود را آزادانه از این رنج رها کنم.»